RSS

Monthly Archives: ივნისი 2011

“გაურკვეველი გარკვეულობა”

დავიწყებ იმით, რომ არ მიყვარს ძიძები, შეიძლება პათეტიკურადაც ჟღერდეს, მაგრამ მომკალით და ატანა არ მაქვს ძიძების! ჯერ კიდევ ბავშვობაში სცადეს მშობლებმა ძიძისთვის მიებარებინათ ჩემი თავი, მაგრამ ნურას უკაცრავად გავჯიუტდი და ჩემსას მაინც მივაღწიე. რამდენი ძიძა არ გამაცნეს, რითი არ სცადეს ჩემი შებმა, მაგრამ არა და არა. .
და აი ახლა როდესაც მიმაჩნდა, რომ ერთხელ და სამუდამოდ გავიზარდე და ძიძის სინდრომიც ნაკლებად მაწუხებდა, რას ვხედავ?!
ძიძად აქ უკვე სახელმწიფო მომევლინა, ნუ მარტო მე არა, მთელ საქართველოს. ადრე თუ მიადვილდებოდა თავის დაძვრენა მოსაბეზრებელი ძიძებისგან ახლა მგონი უფრო გამიჭირდება, რადგანაც ეს ძიძა ყველგანაა, ყველაფერს ედება და თავის ცნობისმოყვარე, აწითლებულ ხუთ ნომრიან ცხვირს ყველაფერში ჰყოფს.
ყველაფერი დაიწყო იქიდან, რომ სკვერში დამადგა თავზე და დატუქსვა დამიწყო აქ ნუ „ზასაობო“, შემდეგ წესიერად დაჯექიო, ფეხი გაასწორე და წელში გაიშალეო, თუ არადა გაეთრიე აქედანო. მეც გავსწორდი სხვა რა გზა იყო?! არ გავსწორდებოდი და გამასწორებდნენ, შემდეგ ტრაკში პანღურს მიკრავდნენ და ამ გასწორებულს ასე მომისროდნენ იქიდან.
არც ამას დასჯერებია ბეჯითი ძიძა. ახლა ბევრს სვავო დამადანაშაულა. ეგ როგორღა მეთქი, რომ გავიოცე, აი ასეო და ხელიდან ლუდის ნახევარ ლიტრიანი ბოთლი გამომგლიჯა.
სწორედ ამას ეძღვნება დღევანდელი პოსტიც: ეს საკრალური 171 მუხლი, რომელიც აქამდეც არსებობდა, მაგრამ გაურკვევლი მიზეზებისა და გამო ახლა შედის ძალაში. თურმე როდესაც ბაღში პივას ვსვავ ამით ადამიანის ღირსებისა და საზოგადოებრივი ზნეობის შეურაცხმყოფელი ვხდები. მოიცა და ვინ არ სვავს ლუდს, ან ბოლო–ბოლო ვის არ დაულევია, იქნება ეს პარკში თუ სხვა საზოგადოებრივი თავშეყრის ადგილას? და ბოლო–ბოლო ვერ გავიგე რომელი საზოგადოების შეურაცყოფაზეა საუბარი? ვის ვაყენებ შეურაცყოფას თუ ჩემთვის ვზივარ პარკში, ველოდები მეგობარს და ამ ლოდინის დროს ლუდს ვსვავ? არა მე არ ვამბობ იმას, რომ თითქოს და საზოგადოებრივ თავშეყრის ადგილებში გახეული მთვრალები უნდა დავბორგავდეთ და გამვლელებს ვაგინებდეთ, (ამაში ნუ დამდებთ ბრალს) მაგრამ ეს უკვე მარაზმია ! პარკი და სხვა ნებისმიერი მსგავსი საზოგადოებრივი თავშეყრის ადგილი არის საზოგადო და მემგონი არ მესაჭიროება ძიძა, რომელიც მოვა და მეტყვის წელში გასწორდი, არ მოიკუზო, ფეხები გაასწორე, ეს პივა არ დალიო.
ცნობისთვის ნახევარი ლიტრი ლუდი არავის ათრობს !!!
პროტესტი, რომელიც გამიჩნდა მე, გაუჩნდა ბევრ სხვასაც. გამოხმაურება მოჰყვა სოციალურ ქსელში, სადაც ადამიანებმა დააფიქსირეს საკუთარი აზრი და დაგმეს ეს, ჩემი აზრით , უაზრო სიახლე. თავისმხრივ „ფეისბუქზე“ გამოკითხვამაც ცხადჰყო უმრავლესობას ნამდვილად არ ეპიტნავება ბუნდოვანი და ბურუსით მოცული „171 მუხლი“. სულ მალე ამ პროტესტმა თავისი მცირე შედეგი მაინც გამოიღო და ჩვენ ვიხილეთ განცხადება სადაც ბატონი შოთა უტიაშვილი გვეუბნება, რომ ის თურმე ამ სიახლით დევნის „ბომჟებს“ და არა ნორმალურ მოქალაქეებს, ხოლო ის გავრცელებული ინფორმაცია, რომელის მიხედვითაც ქალაქ რუსთავში ახალგაზრდები დააჯარიმეს პარკში ალკოჰოლის დალევის გამო, იმით ახსნა, რომ სინამდვილეში ეს ახალგაზრები „ბომჟები“ ყოფილან, რომლებიც არღვევდნენ საზოგადოებრივ წესრიგს.
აქედან გამომდინარე გამიჩნდა კითხვა, სად გადის ზღვარი ბომჟსა და ნორმალურ მოქალაქეს შორის?! რომელი კანონი დამიცავს მე იმისგან, რომ ბაღში მჯდომს თავზე ესა თუ ის კანონმდებელი არ დამადგეს და ბომჟი არ მიწოდოს იმის გამო, რომ პივას ვსვავ?
აქ ვიღაც შემეკამათება და მეტყვის ბევრის დალევა არ შეიძლება ცოტა კი ბატონოო. კი მაგრამ ,ბატონებო ეს საიდანღა უნდა გააკონტროლოთ? მე თუ ხელში ერთი ბოთლი მიკავია, იქნებ და რამდენიმე წუთის წინ ოთხი ასეთი დავლიე?! ან კიდე პირიქით იქნებ და რომელიმე კანონმდებელს თვალში არ მოვუვიდე დამადგეს თავზე და ჯარიმის გამოწერა მომინდომოს. ახლა მტკიცება უნდა დავუწყო, რომ ეს მხოლოდ პირველია და მეტი არ მქონდა დალეული?
ან მაგალითად ვიღაც ბიძა რესტორანში კარგად რომ იქეიფებს, გზად სკვერში შესვენება რომ მოუნდეს?! თუ რესტორნიდან პირდაპირ სახლში უნდა გაცუნცულდეს და გზაში ილოცოს ვინმემ შარი არ მომდოს ნასვამი ხარ და საზოგადოებრივ წესრიგს არღვევო?
მოკლედ ჩვეულებრივი მომაბეზრებელი ძიძისგან თავის დაღწევა ადვილი ყოფილა, მაგრამ ზედმეტად ცნობის მოყვარე და „მორალისტისაგან“ შეუძლებელი.
ჩემი აზრით სახელმწიფო არა ძიძად, არამედ სრულიად სხვად უნდა გვევლინებოდეს. მან უნდა უზრუნველყოს უსაფრთხოება, დაიცვას საკუთარი მოქალაქეები, მაგრამ ძიძობა აშკარად ზედმეტია !
ახლა კი ვიტყვი ჩემს აზრს. ეს იყო მორიგი “გაურკვეველი გარკვეულობა”, როდესაც რაღაც გადაწყვეტილებას იღებ და თავადაც წარმოდგენა არ გაქვს რა შეიძლება მოჰყვეს მას. როდესაც ბატონი შოთა ამბობს ბომჟებს ვებრძვიო, ის ვერც ხვდება, რომ ამ “ბომჟებში“ ის მთელ თუ არა ნახევარზე მეტ საქართველოს მოქალაქეს მაინც გულისხმობს.
აქ შეგიძლიათ იხილოთ „მუხლი 171“ http://www.police.ge/index.php?m=199&newsid=9
და აქ უკვე ბატონი შოთას განცხადება http://www.interpressnews.ge/ge/samartali/172720-shotha-utiashvili-ludis-smisthvis-aravin-dagajarimebth.html
და თქვენ თუ ამ ორ განცხადებას შორის ვერ აღმოაჩენთ „გაურკვეველ გარკვეულობას“ მაშინ საერთოდ ავკრძალოთ ყველაფერი !!!
ერთი სიტყვით, თუ ეს მუხლი ძალაში შემოვიდა და ის უკვე ძალაშია, უჰ რამდენს დაგვაჯარიმებენ, მერე ნახეთ თქვენ შეშინებული სიარული, ნასვამი ვარ და ვინმემ შარი არ მომდოსო. . ბოლოს და ბოლოს თუ ბიუჯეტს ფული შემოაკლდა არ ჯობდა პირდაპირ ეთქვათ და იქნებ ბიუჯეტისთვის ფულიც აგვეგროვებინა, აბა ასე ჯარიმებს ხომ ჯობია?!
ახლა კი კითხვა, რომელიც მინდა სრულიად საქართველოს მოსახლეობას დავუსვა. .სხვა პრობლემა აღარ არსებობს? უკვე ყველაფერი მოვაგვარეთ?
გასაგებია, რომ ალკოჰოლის პრობლემა დღეს დღეობით აშკარაა, განსაკუთრებით ახალგაზრდებში და არასრულწლოვნებში, მაგრამ თუ ჩვენ გადავწყვიტეთ ვებრძოლოთ მას იქნებ და სხვა გზა აგვერჩია?
გააჩერეთ ნებისმიერი ახალგაზრდა, რომელიც ყოველ დღე ალკოჰოლის ზემოქმედებას განიცდის და კითხეთ მას თუ რატომ იქცევა ის ასე. . პასუხი იქნება ერთგვარი და შეიძლება ბანალურიც. .
–––აბა სხვა რა გავაკეთო?
მართლაც ამ ბუნდოვან და ბურუსით მოცულ აკრძალვებს იქნებ სჯობდეს შევქმნათ გარემო სადაც ახალგაზრდას დასაქმების საშუალება ექნება და აღარ იარსებებს კითხვა. .“აბა სხვა რა ვაკეთო“. . .

 
%(count)s კომენტარი

Posted by on ივნისი 24, 2011 in წერილი

 

ძირგავარდნილები. .


სტატია ჟურნალ ,,დაგვეხმარე’’–დან. .
ერთ–ერთ სერიოზულ სუპერმარკეტში, რომლის შემოსავალი ამ ბოლო დროს საგრძნობლად გაიზარდა და დიდ კაპიტალსაც მოუყარა თავი, წამოიწყეს აქცია.
,,ჩვენ უფასოდ ვარიგებთ ძირგავარდნილ ცელოფნის პარკებს! დაფიქრდით, თქვენ მოგებული დარჩებით, არ მოგიწევთ რაიმეს ჩადება იმ მიზნით, რომ ის გაიხეს, ის თავიდანვე გახეულია!’’
მსურველთა რიგებში შეინიშნებოდნენ ცნობილი საზოგადო მოღვაწეები და ხალხისთვის საყვარელი პიროვნებები, ანუ მოკლედ, რომ ვთქვათ ,,ელიტა’’. ამან რა თქმა უნდა ტელევიზიის ყურადღებაც მიიპყრო, სენსაციის სადარაჯოზე მდგომმა ჟურნალისტებმა, სულ მალე ელიტას გვერდი დაუმშვენეს. მალევე გამოჩნდნენ სხვა სუპერმარკეტის წამომადგენლები, რომლებიც გულდასმით აპროტესტებდნენ მიმდინარე აქციას და მოითხოვდნენ მის შეწყვეტას. (მიზეზი ვერ გავარკვიეთ). მიმდინარე პროტესტს სხვადასხვა ოპოზიციური პარტიებიც შეუერთდნენ და აქციის ჩამტარებელ სუპერმარკეტის, მფარველობაში და ბაზარზე ამ უკანასკნელის მონოპოლიზებაში, ხელისუფლება დაადანაშაულეს. არც რელიგიურ ფუნდამენტალისტებს გამორჩათ ეს ღირსშესანიშნაობა, მათ საპროტესტო აქცია გამართეს და სუპერმარკეტის უფროსობა ერის გარყვნაში დაადანაშაულეს.
,,ამ სუპერმარკეტში ვერ შეხვდებით ვერცერთ საეკლესიო ნივთს, ისინი ხელოვნურად დევნიან უფალს და მის არს, ეს არის გარყვნილების ბუდე!’’
გაიძახოდა ერთ ერთი სულიერი ლიდერი, მაგრამ ჩვენი ყურადღება მიიქცია ყველაზე აქტიურმა, ძირგამოვარდნილი ცელოფნის პარკის მსურველმა, რომელიც ერთს არ დასჯერდა და ორს ერთად მოითხოვდა.
ამან ისედაც აღშფოთებული საზოგადოება უფრო აღაშფოთა და გაწევ–გამოწევაც გამოიწვია. ,,ჩვენ რითი ვართ ნაკლები?’’ გაჰყვიროდნენ უკანა რიგებიდან. აღშფოთებულ საზოგადოებას დამცველებიც აღმოუჩნდნენ. როგორც უკვე აღვნიშნეთ, მსურველებს შორის ხალხის აზროვნების განვითარების სადარაჯოზე მდგომი პირებიც შეინიშნებოდნენ. მათ შორის იყო რა თქმა უნდა ვახტანგ სამსირაშვილიც, ბრძენად წოდებული. ფართო მხრები, როხროხა ხმა, გამოზნექილი მუცელი, (ორსულის ფორმით) ერის უბედურებაზე ფიქრით დამანჭული და დანაოჭებული სახე ერთმანეთს შესანიშნავად ეხამებოდა და ბრწყინვალე პატრიოტის ხატს გვჩუქნიდა. ხალხის სიყვარულის ნიშნად ვახტანგმა შურით აღვსილი თვალები შეაცეცა ამბიციურ მსურველს და ამ მზერაში მთელი თავისი პატრიოტიზმი ჩააქსოვა.
,,როგორ მოახერხა მან ასეთი ინტერესის გამოწვევა, საიდან ამხელა ყურადღება, განა რაიმე ისეთი თქვა რაც სხვას არ მოაფიქრდებოდა?! არა ორი ძირგავარდნილი ცელოფანი ყველას სურს! თუმცა’’. . . და სოციალიზმის თანასწორობაში აღმოცენებულმა, ლიბერალმა პატრიოტმა დაიწყო ისეთი რამის ძიება რითაც ხალხის ყურადღების ცენტრში მყოფი პირის გაპამპულებას შესძლებდა და მის ადგილსაც თვითკმაყოფილი სახით დაიკავებდა.
,,ტუფლებს’’ ვერაფერი დაუწუნა, ისინი ამაყად წვეტაპრეხილნი მზის სინათლეზე თვალის მომჭრელად პრიალებდნენ და საერთოდაც მას ემჩნეოდა გემოვნება არ ღალატობდა. შავი ტყავის ქურთუკს, შავი თითებწაჭრილი ხელთათმანებიდან გამოყრილი დაკოჟრილი თითები და ჩამაფიქრებლად შავი ფრჩხილები ერთმანეთისთვის გემოვნებით შეეხამებინა, ხოლო ყველაფერს დიდი რეიბანების სათვალეები აგვირგვინედა. ბრძენს ეს ყველაფერი აუღებელ ციხე სიმაგრედ ეჩვენა. მას ნესტოები გაუფართოვდა, ეგონა ეს ესაა დამარცხების სუნი მეცაო და გამოტრიალებას აპირებდა, რომ მის გვერდზე მდგომმა კაცმა შესძახა:
,,კაცი არა ხარ შე ქალო, ყურის ძირში რო არ მოგვაწვა ეგ ნაგავი?!’’ და მენაგვეს დაპათოსებული მზერა აჯახა.
ახლა კი გახალისდა ბრძენი და იმედის თვალით განაგრძო თვალთვალი: სათვალთვალო ობიექტს გამოზნექილი მუცელი(ბრძენზე უფრო მეტად) ვაჟკაცობას და მჭერმეტყველებას უმოწმებდა, ამ ვებერთელა ქვევრში ხომ ერის უზომო ტკივილი ინახებოდა. თმაც უზადოდ ჰქონდა, წუნს ვერ დაუდებდით, ჟელეთი დამძიმებული საგულდაგულოდ გადავარცხნილი თმა თავს იწონებდა მის მოაზროვნე და ამბიციურ თავზე, ხოლო თვით ამ პიროვნების მეტყველ სახეზე აშკარად შეამჩნევდით, რომ ამ ცხოვრებაზე და ვინ იცის კიდევ რაზე ფიქრს ღრმა კვალი დაემჩნია. ამას მის ბადრიჯანა თავზე წარმოდგენილი დარბაისლურ დაქანებული შუბლი გაგრძნობინებდათ, რომელიც თეთრ თავიან, ჩირქიან ,,პრიშჩიკებს’’ დაეთოვლა. რამდენი ნააზრევი და შრომა იმალება ალბათ თითოეულ „პრიშჩიკის“ მიღმა გაიფიქრა მწარედ ბრძენმა და დამწუხრებული დარბაისელთა ჯგუფს გამოეყო, გადააბიჯა თანასწორობის იდეოლოგიას და თავადაც ორი მოითხოვა. ,,ახლა პროგრესის დროა!’’ გაიფიქრა მან.
ალბათ ორი ძირგავარდნილი ცელოფანი შეხვდებოდათ ჩვენს გმირებს. . .

 
დატოვე კომენტარი

Posted by on ივნისი 22, 2011 in Uncategorized

 

-18


ნიშანი. .

ჩემი ცხოვრებაც თქვენსავით დაიწყო, მეც სექსის შემდეგ გავჩნდი და თქვენც. თუმცა ბევრი ჯერ კიდევ დავობს, ღმერთმა გაგვაჩინაო. სექსის შემდეგ, ცხრა თვეში მეც დავიბადე. თუ ჩემი ამ ქვეყნად მოვლენა ღმერთის ნება იყო, ექიმების ნება იყო ჩემი გადარჩენა. ღმერთის ნებას, ჩემ ბრმა ინტერესს, მამაჩემის დაჟინებას, მაინც ეცადათ ექიმებს ჩემი გამოძვრენა მიუხედავად დიდი რისკისა და ექიმების დაუდევრობას, დედაჩემის სიცოცხლე შეეწირა.
სულ მალე, მამას შევზიზღდი, ალბათ იმიტომ რომ ჩემში ყოველ დღე თავის უპატიებელ შეცდომას ხედავდა. თავის მხრივ, არც მე დავაყოვნე და მამა მეც შემზიზღდა. მამაჩემს დაკარგული სიყვარულის შემდეგ რაიმე ხომ უნდა შეჰყვარებოდა, მე ვეზიზღებოდი და მანაც სმას უმატა. ახლა დედა სასმელმა ჩაანაცვლა. თავიდან საყვარელივით ექცეოდა, კვირაში რამდენჯერმე თუ მიაკითხავდა, მაგრამ მალე საბოლოოდ შეიყვარა და ყველა და ყველაფერი ერთად დაიკიდა. როგორც ეს ორმოც წელს გადაცილებულ მამაკაცებს ემართებათ, როდესაც საყვარელს იჩენენ, მამამაც გაჭედა და სასმელზე მეტზე აღარაფერზე ფიქრობდა. ცოტა ხანში სასმელსაც უღალატა და ახლა ის წამალზე გაცვალა. მე ეს ამბავი უფრო მესიამოვნა, ვიდრე მეწყინა, სახლში სულ კაიფში ეგდო და აღარც ჩემი გინებისთვის ეცალა და მითუმეტეს ცემისთვის.
–––სად მიეთრევი?
–––არ გკიდია?
–––ჰო მკიდია. . . წაეთრიე!
დაიღრიალა მამაჩემმა, უფრო სწორად სცადა ეღრიალა და კაიფით გათანგულმა, საფერფლე მესროლა. მესროლა რა, როგორც აიღო ისევე დააგდო, საფერფლე მხოლოდ სამი ოთხი სანტიმეტრით თუ დაწინაურდა. მე კარები გავიჯახუნე და გარეთ გავვარდი. ძმაკაცს დავურეკე, ამ ნაბიჭვარს ტელეფონი აგერ უკვე მეორე დღეა გამორთული აქვს. ვიცი ვის გამოც, ჩემს გამო! თავანი გვაქვს, ეს ახვარი კი მემგონი მოტყდა. მაგას მოტეხვის ტრაკი მაინც აქვს, მე კიდე აბა სად ჩემ ფეხებში დავიმალები, არადა იქით კვირას სამი ათასი უნდა დავითრიო. ეს უკვე მარტო მე, აბა ის სად ნაწყლშია არ ვიცი, არადა ვისთანაც თავანი გვაქვს, იმათ სულ კიდიათ ვინ მიუტანს, არ მივუტან და დამენძრა. მისასვლელიც აღარსად მაქვს, ყველას ვალი მაქვს. ისინი ჯერჯერობით არ დამსდევენ, მაგრამ მალე ალბათ ესენიც დამიწყებენ. ერთი სიტყვით, მაგარ შარში ვარ და მარტო ღმერთმა იცის წინ რა მელის, შეიძლება არც მაგან იცის, უკვე დიდი ხანია მაგასაც ვკიდივარ. ანდა რა მისახედი მე ვარ, დიდი მორწმუნე არც არასდროს ვყოფილვარ და არც ეკლესიაში დავდივარ. ღმერთს თავისი მორწმუნეები ჰყავს მისახედი, ის მილიონიანი ბრბო, მილიარდიანი თუ არა, ღმერთმა იცის რამდენი მორწმუნეა ამ ქვეყანაზე, მაგათ რა დაითვლის. ჰოდა ჯერ იმათთვის არ მიუხედავს და ჩემთვის სად სცალია, იქნებ ოდესმე მოიცალოს კიდეც, ვინ იცის, ალბათ ისევ მაგან.
ჩაბნელებულ და მოწყენილ ქუჩას, მე უფრო მოწყენილი სახით მივუყვები და სიგარეტს ხარბად ვეწევი. თავში სულ თავანი მიტრიალებს და არ ვიცი რა მოვუხერხო. ჯიბეში ერთი გაფხეკილი ათ ლარიანი მიგდია. საფულეს საგულდაგულოდ ვჩხრეკ და ამ ათ ლარიანი ქაღალდის მეტს ვერაფერს ვპოულობ. ქაღალდზე ვიღაც წვერ გაუპარსავი ბიძა ხატია და მრავლის მეტყველად იცქირება. ესეც კი არ მიყურებს, ესეც სახეს მარიდებს და სადღაც ტრაკში იყურება. უეცრად ქუჩის მეორე ბოლოდან ხმაური მომესმა, ხმაზე ვიცანი ჩემი უბნელები იყვნენ. სწოპა და თემო, მაგარი სირები. ესენი ჩემზე უარესი ბომჟები არიან, მოვლენ ახლა და სიგარეტს მთხოვენ. სიგარეტის კოლოფი შარვლის ჯიბიდან ქურთუკში გადავმალე, ამათ რომ არ შეამჩნიონ და ასე შევეგებე. რაღაც ზედაპირულ სიტყვებს, ცნობილი გამონათქვამიც მოჰყვა. ,,სიგარეტი ხო არ გაქვს?’’ ,,არა’’ ვუპასუხე და ახლა ახალ სირობაზე ჩამოვარდა საუბარი. ბოლოს ვთხოვე იქით კვირისთვის ფული ეჩალიჩათ და ვუთხარი, რომ თავანი მაქვს. ,,თუ ვერ დავითრიე დამენძრა და ეგ არის’’ გავუმხილე საიდუმლო და უაზროდ გავიღიმე. ეს სირებიც მიღიმიან და რაღაცას მპირდებიან. ,,ვნახოთ, ვიჩალიჩებთ რამეს’’ ჩემ ფეხებს იჩალიჩებენ, ერთი ამათი დედაც მოვტყან. . . ეს ნაბიჭვრები ხვალ შეიძლება მე დამიხვდნენ სადმე მიგდებულ ქუჩაში და აქეთ წამართვან ყველაფერი. ერთი სიტყვით, მიხვდნენ ჩვენნაირს გადავაწყდითო და მელევე დაახვიეს.
ჩემ წვერებიან ბიძას ვუყურებ და ვფიქრობ რა ვქნა, რაში დავხარჯო ეს ქაღალდის ნაგლეჯი. ამ ფიქრში თავი კინო თეატრთან ამოვყავი. ვიტრინები სავსეა ათასი რეკლამით. ვიღაცას სამი წლის წინანდელი ფლაერის ჩამოხსნა დაზარებია და ასე მისის და მისტერ სმიტები მომჩერებიან, ეს ნამდვილი მისტერ და მისის სირები! სამი წლის წინ ვიყავი ამ ფილმზე და პირველად გოგოს სწორედ იქ ვეზასავე, მერე სახლში წავედი და დასიებული ყვერების ზელვა დავიწყე.
ათი წუთი ვიტრინებს გარშემო ვუვლიდი და ბოლოს კინოში შევედი. გარეთ საშინლად ციოდა და შენობაში სითბო მესიამოვნა. სულ მალე ჩემი ყურადღება ერთმა წარწერამ მიიპყრო +18. ბილეთი ათი ლარი ღირდა და ჩემი წვერებიანი ბიძაც ადვილად დავთმე. ბილეთს, რომ ვყიდულობდი ერთი დაშტერებული გოგო, რომელსაც ბილეთის გაყიდვა ევალებოდა და სხვა არაფერი, ჩემი ასაკით დაინტერესდა.
–––ეს არ არის საბავშვო ფილმია, რამდენი წლის ხარ?
–––თვრამეტის.
ვუპასუხე და გუნებაში ერთი მაგარი შევაგინე. ,,არა საბავშვო ფილმი’’ ეს რაღა ჯანდაბაა? ვიღაცა ვიღაცას თუ ხმარობს არა საბავშვოა და ვიღაც გამოსირებული ნიფხვის ამარა, რომ დარბის და ათასობით ადამიანს ჟუჟავს ეგ საბავშვოა?! გავარტყი რემბოს და მის ბავშვობას. და საერთოდ, თვრამეტს უკან ჯვარს რომ უწერენ ვითომდა რა?! ჩემზე რომ იყოს ამ ფილმს კი არა და საერთოდ მთელ სამყაროს ერთ დიდ მინუსს დავუწერდი. . მინუს თვრამეტს !!!
ერთი სიტყვით, კიდევ კარგა ხანს მათვალიერა და ბოლოს პირადობა რომ ვანახე დამიჯერა. ღამის სეანსი რამდენიმე წუთში იწყებოდა და მალე დარბაზში ამოვყავით თავი. მე, ვიღაც ორმა ბიძამ და კიდევ ერთმა წყვილმა. წყვილი მალევე უკან მოთავსდა და ზასაობა გააჩაღა. ბიძებიც, შეყვარებულებივით, ერთმანეთის გვერდიგვერდ დასხდნენ, ჩემს წინა რიგში.
ფილმი ორგიით და დიდ ტრაკა ნაშებით გამოირჩეოდა. ეს ჩემთვის, მაგრამ წინ მსხდომ ბიძებს, როგორც აღმოჩნდა, სულ სხვა აინტერესებდათ. ერთმა მეორეს ნელი მოძრაობით შარვალში შეუცურა ხელი და რამდენიმე წუთი ასე განაბული იქექებოდა შიგ. ახლა მეორემ იწყო ხელის ფათური, მანაც მალე მიაგნო სანუკვარ განძს და ესეც გაინაბა. ისე ბეჯითად, მონოტონურად მოძრაობდა მათი ხელები და ისე ჰარმონიულად ირხეოდა მათი მხრები, რომ აღმაგზნეს კიდევაც. ერექციაც კი განვიცადე. ფილმი ნახევრამდეც არ იყო მისული, დარბაზი დავტოვე და გარეთ გავედი, ალბათ შემშურდა და იმიტომ. შემშურდა პიდარასტების, მერე და რა?! თუ რამე გსიამოვნებს, რა მნიშვნელობა აქვს კაცი იქნება ის, ქალი თუ ტირანოზავრი, ან გინდაც კენტავრი! ჩემს უკან მსხდომ წყვილს, დარწმუნებული ვარ, იმის ნახევარიც არ სიამოვნებდა ერთმანეთთან ზასავი ისე, როგორც ამ ბიძებს ერთმანეთის კამპანია.
ისევ ხეტიალს შევუდექი, ამჯერად წვერებიანი ბიძის გარეშე. ახლა საბოლოოდ მივხვდი, რომ ოთხ დღეში სამი ათასის დამთრევი არ ვიყავი. მომკლავენ? მომკლან და თუ უნდათ მომტყნან! ის ბიძები თავს ალბათ დიდი სიამოვნებით მოატყვნევინებდნენ ჩემს მევალეებს და ნასიამოვნებიც დარჩებოდნენ, ხოდა მე ვინ ვარ რომ ასეთი? ერთ მოტყვნას აიტან კაცი. . . მითუმეტეს, ცხოვრება ისედაც ყოველ დღე გხმარობს. სადაც ცხოვრება, იქაც გასიებულ გელასაც ვახმარინებ ერთხელ თავს! მაგრამ მე? მეც ხომ უნდა ვიხმარო ვინმე, სანამ საბოლოოდ მიხმარენ? სწორედ აქ მივუხვდი ცხოვრებას, ეს ცხოვრება არის მარათონი, მარათონი ჟიმაობაში. ყველა ყველას ტყნავს და ამიტომ რაც შეიძლება მეტი უნდა მოტყნა. ახლა ამ ფიქრმა გამიტაცა და პასუხიც მალევე ვიპოვნე, უფრო სწორად, თავად მომაგნო და უეცრად თავზე დამადგა.
–––სიგარეტი ხომ არ გაქვს?
მე მექანიკურად, ამ კითხვაზე პასუხზე მიჩვეულმა, თავი უარის ნიშნად გავაქნიე, მაგრამ მალევე გონს მოვეგე. თავზე მაგარი ნაშა მედგა. ქუსლებზე მდგომი, ასე ნახევარი თავით ჩემზე მაღალი იქნებოდა, გამხდარ და სექსუალურ ფეხებს, კიდევ უფრო აღმგზნები მოკლე კაბა სულ ოდნავ ფარავდა. გრძელი ქერა თმა შუა საუკუნეების ქალწულის ელფერს აძლევდა და წითელ ქურთუკს სექსუალურად ეფინებოდა. ქურთუკი კი ტანს ისე მაგრად შემოტმასნოდა, რომ ძუძუს თავებიც უჩანდა. ეს შუა საუკუნეების ქალწული, თანამედროვე ზმანში, ასაკით ასე ოცი, ოცდაერთის იქნებოდა. მართალია სახე ზედმეტი მაკიაჟით უშნოდ მოეთხუპნა, მაგრამ მე მაინც მაგრად დამევასა. მალევე ამიდგა და სექსი ძალიან მომინდა. . .
ამ გოგომ ჩემი ერთადერთი სიყვარული, ერთადერთი ნაშა და ერთადერთი მეგობარი გოგონა გამახსენა. სალი. . . ჩემი პირველი ქალი და ამ დრომდე უკანასკნელი. . . მიყვარდა, უფრო სწორად ვეუბნებოდი, რომ მიყვარდა, ისე ღმერთმა იცის, მე ნაღდად არ ვიცი. სექსიც პირველად თექვსმეტი წლის ასაკში გვქონდა, მამაჩემის მანქანაში. უკანა სავარძელი სულ მთლად სისხლით შევღებეთ, ჩემთვისაც პირველი იყო და მისთვისაც. მახსოვს მაშინდელი გრძნობა, ენით აღუწერელი და თვალით აღუქმელი. მე თავი სამყაროს მბრძანებელი მეგონა, მეგონა რა, მაგ დროს ვიყავი კიდევაც. მას შემდეგ კომპლექსები საბოლოოდ მოგვეხსნა და სულ ერთად ვიყავით და ასე ხელ–ხელ ჩაკიდებულები დავეხეტებოდით აქეთ იქით.
ერთ დღესაც ადგა და გათხოვდა, გათხოვდა ისე, რომ არც არაფერი უთქვამს. მახსოვს დილით სახლთან გავუარე, ეზოდან დავუძახე. დედამისმა გადმომხედა და პირდაპირ მომახალა, სალი გუშინ ღამე გაიპარაო. თავიდან ვერ მივხვდი რას ბოდავდა, მისახვედრად კიდევ ერთი წელი დამჭირდა. შეიძლება ჩემთან სექსი უსწორდებოდა, მაგრამ ცხოვრება ნაღდად არ გაუსწორდებოდა, უფრო სწორად დედამისს არ გაუსწორდებოდა სალის ჩემთან რომ ეცხოვრა, ხოდა კი არ გაიპარა, იმ დედა მოტყნულმა ქალმა გააპარა, გააპარა კი არა და გააგდო. ამ ამბის შემდეგ სახლში გაგიჟებული გავვარდი, დანას დავტაცე ხელი და ქუჩაში ჭკუიდან შეშლილივით ვიწყე ხეტიალი, თითქოს ნინის და მის ახალ ქმარს ქუჩაში წავაწყდებოდი, თუმცა მალე მივაგენი კიდევაც, აღმოჩნდა ვიღაც მამიკოს ბიჭზე გათხოვილიყო. თესლი ბაითი და თესლი მანქანა ჰქონდა იმ დედა მოტყნულს და ამით როგორც ჩანს სალის დედაც დაასველა. მთელი დღე სახლთან ვუსატკავებდი, მინდოდა დამებრიდა, მაგრამ ბოლო წამს არც მაგის ტრაკი აღმომაჩნდა, ხოდა ჩავისვარე.

გოგო უკმაყოფილო სახით მომჩერებოდა, ბოლოს როგორც ჩანს ვიღაც გონება ჩამორჩენილი ვეგონე და გატრიალება დააპირა, მხოლოდ ახლა მივხვდი ამის ხელიდან გაშვება არ შეიძლებოდა. უკვე ერთი წელია სექსი აღარ მქონია, ბოლოს სალისთან მქონდა, წინა ღამეს სანამ გაიპარებოდა. მის მერე ანანიზმს შევეჩვიე და აგერ უკვე ერთი წელია როგორც წამალზე ისე ვზივარ. ისე სასაცილოა და მამაჩემი წამალზე რომ შეჯდა, მე ნძრევაზე შევჯექი.
–––კი მაქვს. –ვუპასუხე და ჯიბიდან სიგარეტი ამოვაცურე.
–––მადლობ. –მიპასუხა და წასვლა დააპირა
–––მისმინე, დავლიოთ არ გინდა? –შევთავაზე და ახლა გამახსენდა, რომ წვერებიანი ბიძა სულ ცოტა ხნის წინ კინოში დავტოვე.
–––არა, არ მინდა. . . მეჩქარება. –სწრაფად მიპასუხა და ზურგი შემაქცია.
–––არც მოსაწევი გინდა? –არ მოვეშვი
–––რა მოსაწევი? –ინტერესი შევატყვე, მაგრამ არც იმდენად, რომ ამ შუაღამისას, შუა პარკში მოეცა.
–––კარგი მოსაწევი მაქვს, გინდა? –და მეტი დამაჯერებლობისთვის ხელი ჯიბისკენ წავიღე.
–––არა, მადლობა, არ მინდა, მეჩქარება. . .
ღვთის საჩუქარი ხელიდან მისხლტებოდა, ნუ ღვთის თუ არა ეშმაკის უეჭველი! აბა ამ შუა ღამისას, ამ მიგდებულ პარკში საიდან გამეჩითა?! თან მოდის და მეკითხება, სიგარეტი ხომ არ გაქვსო. სიგარეტი არა, მაგრამ სხვა რამე ხომ მაქვს და ამ სხვა რამეს კიდე სხვა უნდა.
–––რატომ? არ ეწევი? –ფეხზე წამოვდექი, მივუახლოვდი. ირგვლივ კაცი შვილის ჭაჭანება არ იყო, მხოლოდ ერთი ენა გადმოგდებული ძაღლი მოგვჩერებოდა, თითქოს რაღაცას ელოდა, მაგრამ ეს მოწმედ არ გამოდგებოდა.
–––ახლა მეჩქარება, ხომ გითხარი!
უეცრად ზომბივით ვეცი, აი ფილმებში, დასაყლევებელ ჰოლივუდურ ფილმებში როგორც ხდება, სახე მოთხუპნული მსახიობები უშნოდ, რომ დარბიან და ისედაც დაჯღანულ სახეებს უფრო, რომ მანჭავენ. ბალახებში დავაგდე, ზედ მძიმედ დავაწექი. გოგომ ყვირილი დააპირა, მაგრამ მარცხენა ხელი მალევე პირში ჩავთხარე, მარჯვენა კი ფეხებს შუა შევუცურე. კიდევ გაიბრძოლა, მაგრამ აზრი არ ჰქონდა, ერთი კი ისეთი მიკბინა სიმწრისგან შევყვირე, ახლა ამან უფრო აღმაგზნო. ქურთუკი შემოვაფხრიწე, მაისურიც მივაყოლე და ხალიან ძუძუს თავზე ისეთი ვუკბინე, ლამის ძუძუს თავი დავახიე. ხელი კვლავ პირზე ავაფარე, მეორეში კი უკვე შემოფხრეწილი ტრუსი მეკავა. ორი თითი შიგ მუტელში ვატაკე და რა ძალი და ღონეც მქონდა ღრმად შევუყავი. ვგრძნობდი როგორ უმწეოდ იბრძოდა და ეს უფრო და უფრო მაგიჟებდა, სახეზე ძარღვები დამებერა, ძუძებს ვკბენდი და ვგრძნობდი გულის საშინელ ცემას, ისეთი გრძნობა დამეუფლა თითქოს საკუთარ თავს ვაუპატიურებდი. ხელს სახეზე ისე მაგრად ვაფარებდი, სულ ცოტაც და გაიგუდებოდა. მალე შარვალიც გავიძრე და თითების ნაცვლად ახლა ყლე შევუდე. მეგონა ყველაფერი ისე მოხდებოდა, როგორც ეს ფილმებშია, აი მონიკა ბელუჩის ნახევარი საათი რომ ხმარობენ სადღაც სოროში, მაგრამ ნურას უკაცრავად, აზრზე ვერ მოვედი უკვე გათავებული მქონდა, ერთი კია, თესლი მუტელში ჩვენი ღირშესანიშნავი შადრევანივით შევასხი. ამ დროს ცალი ხელი როგორც იქნა გაინთავისუფლა და სახე ისეთი ძალით ჩამომჩხაპნა, ლამის თვალი გამომთხარა. ამან კიდე უფრო აღმაგზნო, გაოფლილ და ნაკვერჩხალივით გავარვარებულ ყელში ვამპირივით ვეცი და ისეთი ვუკბინე, რომ გავუშვი პირში სისხლთან ერთად ხორცის ნაგლეჯიც მქონდა.
ახლა მე ნამდვილი ჰოლივუდის ვარსკვლავი ვიყავი, ერთდროულად ზომბიც და მოძალადეც, მაგრამ მემგონი ეგ ორივე ერთია, ან რა მნიშვნელობა აქვს! გოგომ ერთი საწყლად გაიბრძოლა და გონება დაკარგა. ცოტა ხანში გონებას მეც დავკარგავდი, რომ არა ძაღლის საზარელი ყეფა და ქუჩის მეორე ბოლოდან უცნაური ხმაური, ხმაური უფრო და უფრო ახლოვდებოდა, პირდაპირ ჩემკენ მოდიოდა. თავბრუ საშინლად მეხვეოდა, უცნაურ სისუსტეს ვგრძნობდი, თითქოს ეს ესაა ვიღაცამ სასტიკად გამაუპატიურა, მინდოდა წამოვწოლილიყავი და იქვე დამეძინა, ბოლოს ძალა მოვიკრიბე, ფეხზე წამოვხტი, შარვალი ჩავიცვი და შეშლილივით გავიქეცი. ახლაც არ ვიცი რამდენი ხანი გავრბოდი ასე შეუსვენებლივ. ბოლოს თავი ვერის ბაღში ამოვყავი და ბუჩქებში დავიმალე. რამდენიმე წუთი ასე გასუსული ვიჯექი და ძლივს ვსუნთქავდი.

გონს რომ მოვეგე, თავს მშვენივრად ვგრძნობდი, არანაირი სინანული, მივხვდი ეს აქამდეც უნდა გამეკეთებინა. საათს დავხედე, შუა ღამე იყო, სადღაც პირველი ორი საათი. ირგვლივ ადამიანის ჭაჭანება არ იყო, თქვენ წარმოიდგინეთ, პატრულიც კი არ იყო თავის საყვარელ კვადრატზე. თითქოს ყველას ერთხმად პირი შეეკრა და ჩემი საქციელით დარცხვენილებს ქუჩაში თავის გამოყოფაც კი ერიდებოდათ. თუმცა ერთი თავხედი მაინც შევნიშნე, როგორც ჩანს სუყველაფერი ცალ ფეხზე ეკიდა და ბაღში უდარდელად სეირნობდა. ესეც უცნაურად მეჩვენა. მდიდრულად ჩაცმული მამაკაცი, ეგრე ორმოცი წლის, შარვალ–კოსტუმში გახვეული, ჩემოდნით ხელში, უცნაურია აბა არა?! ესეც საჩუქარს მივაწერე, ამოუცნობი ძალის საჩუქარს, ან ღმერთის ან ეშმაკის! ჯერ იყო და ქალი მომართვა ლანგრით, ამ ამოუცნობმა და იდუმალმა ძალამ, ახლა კიდევ ეს კაცი ჩემოდნით, უეჭველი ჩემთვის განკუთვნილი სამი ათასი ედო შიგ. მამაკაცი ასე ერთი თავით ჩემზე მაღალი იქნებოდა და ნავარჯიშებსაც ჰგავდა, ერთი ფაქტია ასე შიშველი ხელით ვერ მოვერეოდი, მაგრამ ჰოი საოცრებავ, სულ ახლა გამახსენდა, რომ ჯიბეში დანა მიდევს. მართალია ბებერი, აწ უკვე წელში მოღუნული, მაგრამ ჯერ კიდევ ბასრი.
კაცი იქვე სკამზე ჩამოჯდა, ჯიბიდან სიგარეტი ამოაძვრინა და გააბოლა. ,,ვიღაცას ელოდება!’’ გავიფიქრე და მივხვდი, რომ უნდა მეჩქარა. ახლა საბოლოოდ დავრწმუნდი, ჩემოდანში ფული ედო, ალბათ რაღაცა არაკანონიერს, ან გინდაც კრიმინალს, რავიცი ამას რას ეძახიან, ჩადიოდა და ასეთ ადგილას, თანაც ამ დროს ამიტომ მოვიდა. უცბად ერთი გამონათქვამი გამახსენდა, სუყველას გამუდმებით პირზე რომ აკერია. ,,კაცი ღმერთს დახმარებას სთხოვდა, მან კიდე გაანძრიე ხელი და გეშველებაო’’ ჰოდა მეც უნდა გამენძრია, მაგრამ როგორ? მიპარვით ვერ მივეპარებოდი, ირგვლივ სამარისბული სიჩუმე იდგა და ფეხის ხმას უეჭველი გაიგებდა. რომელი ჰიტ მენი კიდე მე ვარ?! დანა მარჯვენა ხელში გადავიტანე, ხელი ჯიბეში ჩავიდე და ასე ბუჩქებიდან გამოვძვერი. მივუახლოვდი, საშინლად ბნელოდა და სახეზე კარგად ვერ ვხედავდი.
–––გამარჯობა, სიგარეტი ხომ არ გაქვთ? –ვკითხე და გუნებაში გადავიხარხარე, ახლა ამ კითხვას. . . კითხვას, რომელსაც ასე ვერ ვიტან, თავად ვსვამდი და ამ უკანასკნელს ამოფარებული, ღმერთმა იცის რის ჩადენას ვაპირებდი.

დაბნეულობა შევატყვე, ხელი ჯიბისკენ წაიღო და იქ ფათურს მოჰყვა. ახლა ჩემი დრო მოვიდა, სანამ არ მიყურებდა მანამდე უნდა მემოქმედა. ჯიბიდან დანა ამოვიღე, თვალები უნებურად დავხუჭე და რა ძალა და ღონეც მქონდა მოვუქნიე. კაცმა მექანიკურად ხელის დახვედრება მოასწრო და დანა ხელის გულში გავუყარე. დანის პირმა ხელის გული ნახევრად გაჭრა და შეიძლება ითქვას შიგ ჩაერჭო. კაცი ძირს დავარდა და საზარელი ხმის გამოცემას შეუდგა. რამდენიმე წამი ხორციდან დანის გამოგლეჯას მოვუნდი, ის კი ძირს იყო გართხმული და უაზროდ ფართხალებდა. ბოლოს გამოვაძრე და ახლა მუცელში დავარტყი, ამჯერად თვალი უკვე გახელილი მქონდა და ნათლად ვხედავდი, თუ სად და როგორ ვარტყამდი. დანის დარტყმა და ხმის ჩაწყვეტა ერთი იყო, ხმა ისე გაუწყდა თითქოს მაგნიტაფონი ყოფილიყოს და უცბად გადამწვარიყო, ახლა ჩიფჩიფი მორთო, რაღაცას ბოდავდა და უაზროდ კრუტუნებდა. დანა კვლავ დიდი სირთულით ამოვაძრე, დანას სისხლი აეკიდა და მუცლიდან, როგორც ველური მდინარე მთიდან, ისე გადმოეშვა. კაცი კვდებოდა, ჩემოდანიც გავარდნოდა ხელიდან და იქვე ჩემს ფეხებთან ეგდო, მაგრამ ახლა ის აღარც მახსოვდა. დანა კიდევ რამდენჯერმე დავარტყი, არ მახსოვს რამდენჯერ, მაგრამ ბევრჯერ. ვურტყამდი და ვურტყამდი, ახლა ამ მკვდარ სხეულში მთელ სამყაროს ვხედავდი, მამაჩემს, სალის, სალის ქმარს, სალის დედას, ჩემს ,,ვითომ’’ ძმაკაცებს, ჩემ მოვალეებს, მთელ უბანს, ნაშას რომელიც ცოტა ხნის წინ გავაუპატიურე, ზღვას, მთებს, ღრუბლებს, ცას, ვარსკვლავებს, მუტელს. . . ერთი სიტყვით, ყველაფერს რისთვისაც კი ოდესმე მომიკრავს თვალი. ეს ყველაფერი მსიამოვნებდა, თავისებურ ორგაზმსაც განვიცდიდი, იმაზე სასიამოვნოს, როდესაც სალიში ვათავებდი და კიდევ უფრო სასიამოვნოს, როდესაც სულ ცოტა ხნის წინ გოგოს ვაუპატიურებდი. მე ახლა მთელ სამყაროს ვხმარობდი. ჩემი დანა, ჩემი პენისი იყო, ხოლო ამ კაცის გვამი, მთელი სამყაროს საშო. მოვიკალი რა ჟინი და მთელს სამყაროს შიგ საშოში გავუთავე, ჩემოდანს ვეცი, დიდხანს ვიწვალე, ხელი სულ სისხლში მქონდა და ვერ ვხსნიდი. დიდი წვალების შემდეგ გავხსენი და ჰოი საოცრებავ შიგ საბუთების და უაზრო ფურცლების მეტს ვერაფერს წავაწყდი. ,,შეუძლებელია!’’ შევძახე მთელი ხმით, თურმე ეს იდუმალი ძალა, რომელიც მთელი ამდენი ხნის განმავლობაში მეხმარებოდა სინამდვილეში ეშმაკი ყოფილა, ეშმაკი და არა ღმერთი. . . აბა ასე ღმერთი ხომ არ გამეღადავებოდა?!
გვამი გადავაბრუნე, შარვლის ჯიბიდან საფულე ამოვაცალე, და იქ უფრო დიდ საოცრებას წავაწყდი, ბევრად უფრო დიდს, ვიდრე მოსე, როდესაც ღმერთი გამოეცხადა. საფულეში ერთადერთი რაც იდო ეს იყო ათ ლარიანი, ისევ ის წვერებიანი ბიძა და ახლაც სხვაგან იყურებოდა. გვამს მისჩერებოდა და ზედაც არ მიყურებდა. აი ჩემი საფასურიც, რაც დავიმსახურე ისევ ის მივიღე, წვერებიანი ბიძა! რომლის ფასი კინოს ბილეთისას არ აღემატება! ბიძა მაინც მალევე ჯიბეში ჩავაცურე და უაზროდ გავიქეცი, თან გზადაგზა ეშმაკს სულ დედას ვაგინებდი, ეგ ნაბიჭვარი წარმოგიდგენიათ, როგორ გამეღადავა?! მაგრამ არა უშავს სად გამექცევა ჯოჯოხეთში ხომ შევხვდები და დედას მოვუტყნავ!
რამდენიმე წუთი ისევ ასე გიჟივით მივრბოდი და ეშმაკს ვაგინებდი. მახსოვს, რაღაცას ფეხი წამოვდე და ახლა ფეხიც ვიღრძე. . . სადღაც შადრევანსაც წავაწყდი, ჩვენი ქალაქის მორიგ ღირს– შესანიშნავობას. სისხლი დიდი სირთულით მოვიშორე, უპატრონო ბავშვივით რომ მეწებებოდა და განშორება არ უნდოდა, მაგრამ მე, როგორც დესპოტმა მამამ, ისე მოვექეცი და ახლა ტანსაცმლის წმენდას შევუდექი.
კოჭლობით სიარული აღარ შემეძლო, ცოტაც და წავიქცეოდი, ბედად ტაქსი შევნიშნე. კუსავით მოღოღავდა, თითქოს მე მელოდებოდა, როგორც ჩანს მძღოლმა შემნიშნა და განგებ შეანელა იქნებ და ხელი დამიქნიოსო. მეც დავუქნიე.
დანჯღრეული, ყრონტი ბებერივით დაკუჭული ,,ნოლ შესტი’’. აყროლებული სიდენია, (ალბათ რამდენ აქოთებულ ლეშს დაათრევს ყოველ დღე, რამდენ სუნაინ ტრაკს მასპინძლობს ეს სუნში დამბალი ნაჭერი) მინები უკლებლივ ყველა გაბზარული, როგორც ტაქსისტის, ოდესღაც ადამიანური სურვილები და ოცნებები. ერთი სიტყვით, მოსიარულე ჯოჯოხეთი. სწორს ამბობდა ის ხალხი თურმე და მე რა მინდოდა, მანქანა ეშმაკისააო, ხომ გაიძახოდნენ?! დიახაც ეშმაკისაა და ასეთი ავტომობილით პირდაპირ ჯოჯოხეთში უნდა გაემგზავრო!
,,ესეც კიდევ ერთი ნიშანი!’’ ეშმაკი კიდევ მეკაიფება. . .
ყველა გზა იქ მიდის. . .
მძღოლს გვერდით ვუზივარ. სიგარეტს ვეწევი. კითხვაზე თუ სად მივდივართ, მინდოდა მეპასუხა ჯოჯოხეთში–მეთქი, მაგრამ თავი შევიკავე, ასე ხომ დავაფრთხობდი. . . ,,დიღომში’’ ვესროლე და უაზროდ ვიწყე თვალების ცეცება.
მივდივართ, თანაც დიღომში. რა ჩემი ფეხები მინდა დიღომში?! მაგრამ მე ხომ ვიცი სადაც მივდივარ, არა, ახლა საბოლოოდ გადავწყვიტე, ყველა გზა მაინც იქ მიდის. . . მძღოლი სავარძელში, უსაფრთხოების ღვედებითაა დაბმული, თან ენას არ აჩერებს. ესაო. . . ისაო. . . ასე მოხდაო, ისე მოხდაო. . . რაღაცეებს მიყვება და წარამარა გადმომხედავს, მეც თანხმობის ნიშნად თავს ვუკრავ. ღვედი წინ სუფრასავით მაქვს გაშლილი, არ იკვრებოდა და ამ უბედურმა, პატრულმა, რომ არ შეამჩნიოს ასე ხელით გეჭიროსო, მეც მიჭირავს. . . ჰოი საოცრებავ!
–––რამდენი წლის ხარ? –მეკითხება. –––შენხელა ბიჭი მყავს. –თან მიღიმის. არ იცის რამხელა ვარ.
მარცხენა ხელით ღვედი მიჭირავს და მუცელზე ქამარივით ვიჭერ, მეორე ხელი ჯიბეში მაქვს, იქ კი სისხლიანი დანა. დანა განგებ არ გავწმინდე, სისხლი უხდება.
დიღმის ტრასაზე ვართ, სიჩქარეს ვუყურებ, ასე ასით მივქრივართ, ,,ნოლ შესტით’’ მივფრინავთ! გშინოდეს მსოფლიო, მოსკოვს არ სძინავს! მოძრაობა არა ჩემი ფეხები, აგერ უკვე ათი წუთია ერთი მანქანაც არ შეგვხვედრია.
–––დიღომში ვართ, შენ სად გინდა?
მიყურებს, მგონი ხვდება, მაგრამ არა, ეს რისი მიმხვედრია, რა იცის სად მიმყავს. სიტყვებს ვეძებ, არ ვიცი რა მოვიგონო, თან ფეხი საშინლად მტკივა.
–––მეოთხე მასივში –ეს სიტყვები თავისით მახსენდება. სალი სწორედ აქ გათხოვდა, ახლაც იქ ცხოვრობს. აი, კიდევ ერთი ნიშანი. სულ ცოტაც და სალის სახლთან ამოვყოფ თავს. იქნებ ეს შემთხვევაც გამოვიყენო. . . მაგრამ არა, მეყო რაც მატყუა, ვიცი ახლაც ეშმაკი მიჩალიჩებს, ეს ნაბიჭვარი!
მძღოლი რულს უდარდელად ატრიალებს, თავის გასამრჯელოს ელის, წვერებიან ბიძას. ნელი მოძრაობით დანას ჯიბიდან ვაპარებ, სულ ცოტაც და ორივე ამ ჯოჯოხეთის მანქანით, პირდაპირ ჯოჯოხეთში გავემგზავრებით. . . მოვდივარ მიფრთხილდი. . .
დანას პირდაპირ ყელში ვარტყამ, ყელი დამპალი ვაშლივით იხლიჩება და სისხლი, როგორც კაშხალი ისე ასხამს. სისხლი სახეზე მესხმება, როგორც მაშინ წმინდა წყალი, ზიარებას რომ ვიღებდი, ჯერ კიდევ ღრმა ბავშვობაში. მძღოლი თავს მოწყვეტით რულზე ანარცხებს, ფეხი გაზის პედალს ეწებება და აი სადღაც ვიჩეხებით, პირდაპირ ჯოჯოხეთში. . . მანქანა ჰაერში რამდენჯერმე შეითამაშებს და ჰიპ ჰოპის მოცეკვავესავით უცნაურ ილეთებს ასრულებს. ბერა.
ახლა ვხვდები მამას რატომაც ვეზიზღებოდი, ის აღარ მეზიზღება, პირიქით მეცოდება კიდევაც. აქამდე როგორ ვერ მივხვდი, რატომ არ მოვკალი?!

სისუსტეს ვგრძნობ, სულ ცოტაც და. . . არც ისე ძნელი ყოფილა სიკვდილი, რომ შემეძლოს ყველას დაგხოცავდით!
The end. . .

 
3 Comments

Posted by on ივნისი 20, 2011 in ლიტერატურა

 

წმინდა შერონ. . .

“ეძღვნება ჩემს საყვარელ წმინდანს :>”
არც კი ვიცი რითი დავიწყო, ალბათ იმით, რომ სულ ცოტა ხნის წინ შერონ სტოუნი დამესიზმრა, თავზე შარავანდედი ედგა და საქართველო გაბრწყინდებაო მიმტკიცებდა. მიუხედავად იმისა, რომ ეს ყველაფერი სიზმარი იყო და მიუხედავად იმისა, რომ სიზმარში ადამიანი ათას გვარ სისულელეს ნახულობს და აქედან გამომდინარე იჯერებს კიდევაც, მე სიზმარშიც ვერ შევძელი ამის დაჯერება.
–––არ გაბრწყინდება, ეს შეუძლებელია. .
ვუმტკიცებდი შერონს, უფრო სწორად „საქალბატონე“ შერონს, როგორც მას ერთ–ერთმა „ღრმად პატივსაცემმა“ პიროვნებამ უწოდა როდესაც სტოუნი ილია მეორეს სტუმრობდა.
ერთი სიტყვით წმინდა შერონი კიდევ დიდხანს უშედეგოდ მიმტკიცებდა და ცდილობდა დავერწმუნებინე იმაში, რომ საქართველო ოდესღაც მაინც გაბრწყინდება.
–––არა ეს შეუძლებელია. . . –არ ვიშლიდი ჩემსას.
–––ნუ იქნები ასეთი ურწმუნო, ხომ არ დაგავიწყდა შენი ერი ღვთისმშობლის რჩეული ერია. . –შემახსენა შერონმა და მომხიბლავად გამიღიმა.
–––კი მაგრამ სად არის ღვთისმშობელი, ნუთუ ვერ ხედავს რა დღეშიც ვართ?! –შევძახე უკმაყოფილო ხმით.
–––ურწმუნოება, აი შენი ყველაზე დიდი უბედურება! შენ ითხოვ დაგანახონ, არადა ამისთვის თვალი არ არის საჭირო, ამისთვის გული და გონება არსებობს, თვალი ყოველთვის ყველაფერს ვერ ხედავს. . .
–––კი მაგრამ, აბა გონებას ბოლომდე არ უნდა მიჰყვე, თუ ბოლომდე მიჰყევი ის ღმერთის უარყოფამდე მიგიყვანსო? მე ესეც გამიგია. .
–––ნუ იქნები ასეთი უმეცარი. .–თავზე ხელი გადამისვა შერონმა და ცისფერი თვალები სახეში შემომანათა. ღმერთი ყველგან არის, ის ახლაც აქაა და ჩვენ გვისმენს.
მე ცოტა არ იყოს შევცბუნდი და შემეშინდა კიდეც.
–––როგორ, ის ახლა აქ არის?
–––კი, ოღონდ შენ მას ვერ ხედავ.
–––შენ?
–––კი, მე ვხედავ. . .
აქ წმინდა შერონმა როგორც ჩანს შემატყო, რომ შიშისგან ვთრთოდი და კვლავ ძველ თემას დაუბრუნდა.
–––კიდევ არ გწამს, რომ საქართველო გაბრწყინდება?!
გამოგიტყდებით და აქ უკვე ჩავფიქრდი. შერონიც თავის მხრივ, როგორც ჩანს ,მიხვდა რომ ვორჭოფობდი და შეტევაზე გადმოვიდა.
–––აჰ შე უგუნურო. .განა არ ვიცი შენ ურწმუნო ხარ. .შენნაირებს თავის დროზე არც წმინდა ნინოსი არ სჯეროდათ, მაინც და მაინც მზე უნდა დავაბნელო რო დაიჯერო?!
–––დავუშვათ მჯერა. .ამით რა შეიცვლება?
–––Change your self, change the world !!!
ომახიანი ხმით შესძახა შერონმა, ახლა მისი ცისფერი თვალები ისე სექსუალურად აღარ გამოიყურებოდა, ხოლო შარავანდედი მისი, თვალის მომჭრელად ბრწყინავდა.
–––დაიჩოქე ცოდვილო !!! –შეჰყვირა კვლავ საზარელი ხმით და უეცრად, არ ვიცი საინდან. ხელში კვერთხი გაუჩნდა. კვერთხი ჩემს თავთან მოაახლოვა და კიდევ ერთხელ შესძახა. . .–დაიჩოქე !!!
მეც დავიჩოქე სხვა რა გზა იყო. შიშისგან ფეხები მიკანკალებდა და ხმის ამოღებას ვერ ვახერხებდი. .ბოლოს როგორც იქნა ამოვღერღე . .
–––შემინდე. . .შემინდე. . არ ვიცოდი რას ვიქმოდი. . შემინდე. .
–––ღმერთი მოწყალეა. . მან მე თქვენ გადასარჩენად გამომაგზავნა. .
ჩაილაპარაკა წმინდა შერონმა და აქ კვლავ გამიღიმა. ახლა თავი დამშვიდებულად ვიგრძენი, დაჩოქილმა ავხედე, გავუღიმე და შევღაღადე. . .
–––ოჰ შერონ. .წმინდა შერონ. .ახლა მივხვდი შენ ღმერთის მიერ ყოფილხარ გამოგზავნილი, როგორც წმინდა ნინო. . . შენ უნდა მოაბრუნო და უპატრონო ჩვენს მრავალ ტანჯულ ერს. .ოჰ მადლობა შერონ. . –და ფეხზე ვემთხვიე. . –––წმინდა ნინოც ხომ უცხოელი იყო. .
–––გასწორდი ცოდვილო, მე შენში კეთილი გული დავინახე და სწორედ ამიტომ გამოგეცხადე. .აი გამომართვი ეს კვერთხი და დაე ყველას გადაეცი, რომ ღმერთი იწამონ, მისკენ შემობრუნდნენ და ყველაფერი კარგად იქნება. . .საქართველო ნამდვილად გაბრწყინდება. .
–––ოჰ შერონ. .შერონ. .დიდი მადლობა შერონ. .–თვალიდან ცრემლები წამსკდა. .
–––აბა კარგად. . კარგად. .მე სულ მალე დავბრუნდები და არ დაგავიწყდეს რაც გითხარი. .
–––ოჰ შერონ. .შერონ. . ასე უცებ. . ? რა თქმა უნდა. .რა თქმა უნდა. . –ვლუღლუღებდი და თავი კვლავ მიწაში მქონდა ჩარგული. .
და აი ამ დროს თავი დიდის მორიდებით წამოვწიე, ჩემს კვერთხს დავხედე. კვერთხი ულამაზესად მეჩვენა, მართლაც რომ ზეციდანაა ჩამოტანილი, გამირბინა აზრმა და კიდევ ერთხელ ღრმად ამოვისუნთქე. და აი კვერთხს ვათვალიერებ, ამ წმინდა საოცრებას. .სიბრტყეზე საქართველოს ხუთ ჯვრიანი დროშაა გამოხატული, დროშას თვალს ვაყოლებ, დროშის თავზე დიდი ასოებითაა ამოტიფრული. .“GEORGIA“. ეს ცოტა არ იყოს მეუცნაურა, „რა მაინცდამაინც ინგლისურად?!“ მაგრამ ახლა ეჭვების დრო არ არის. .წელში ვიშლები კვერთხს ჰაერში ვმართავ და მთელი ხმით ვყვირივარ. . .საქართველო. . საქართველო. . საქართველო გაბრწყინდება !!!
მზე თვალებში მაჭყიტებს, სხივები ეკლებივით მესობა სახეზე და აი კვერთხი ხელიდან მივარდება. ასაღებად ვიხრები, მსურს კვლავ ხელში ავიტაცო. უეცრად ვამჩნევ, რომ კვერთხზე მოღრეცილი სახის მსგავსი, თუ სმაილის მაგდაგვარი ემბლემაა გამოსახული. .იქვე კი წარწერა. “Nike. .made in China”. . .

 
10 Comments

Posted by on ივნისი 19, 2011 in ლიტერატურა

 

-18


მესამე ნაწილი. .დასასრული.
დაბნეულობა შევატყვე, ხელი ჯიბისკენ წაიღო და იქ ფათურს მოჰყვა. ახლა ჩემი დრო მოვიდა, სანამ არ მიყურებდა მანამდე უნდა მემოქმედა. ჯიბიდან დანა ამოვიღე, თვალები უნებურად დავხუჭე და რა ძალა და ღონეც მქონდა მოვუქნიე. კაცმა მექანიკურად ხელის დახვედრება მოასწრო და დანა ხელის გულში გავუყარე. დანის პირმა ხელის გული ნახევრად გაჭრა და შეიძლება ითქვას შიგ ჩაერჭო. კაცი ძირს დავარდა და საზარელი ხმის გამოცემას შეუდგა. რამდენიმე წამი ხორციდან დანის გამოგლეჯას მოვუნდი, ის კი ძირს იყო გართხმული და უაზროდ ფართხალებდა. ბოლოს გამოვაძრე და ახლა მუცელში დავარტყი, ამჯერად თვალი უკვე გახელილი მქონდა და ნათლად ვხედავდი, თუ სად და როგორ ვარტყამდი. დანის დარტყმა და ხმის ჩაწყვეტა ერთი იყო, ხმა ისე გაუწყდა თითქოს მაგნიტაფონი ყოფილიყოს და უცბად გადამწვარიყო, ახლა ჩიფჩიფი მორთო, რაღაცას ბოდავდა და უაზროდ კრუტუნებდა. დანა კვლავ დიდი სირთულით ამოვაძრე, დანას სისხლი აეკიდა და მუცლიდან, როგორც ველური მდინარე მთიდან, ისე გადმოეშვა. კაცი კვდებოდა, ჩემოდანიც გავარდნოდა ხელიდან და იქვე ჩემ ფეხებთან ეგდო, მაგრამ ახლა ის აღარც მახსოვდა. დანა კიდევ რამდენჯერმე დავარტყი, არ მახსოვს რამდენჯერ, მაგრამ ბევრჯერ. ვურტყამდი და ვურტყამდი, ახლა ამ მკვდარ სხეულში მთელ სამყაროს ვხედავდი, მამაჩემს, ნინის, ნინის ქმარს, ნინის დედას, ჩემს ,,ვითომ’’ ძმაკაცებს, ჩემ მოვალეებს, მთელ უბანს, ნაშას რომელიც ცოტა ხნის წინ გავაუპატიურე, ზღვას, მთებს, ღრუბლებს, ცას, ვარსკვლავებს, მზეს. . . ერთი სიტყვით ყველაფერს რისთვისაც კი ოდესმე მომიკრავს თვალი. ეს ყველაფერი მსიამოვნებდა, თავისებურ ორგაზმსაც განვიცდიდი, იმაზე სასიამოვნოს, როდესაც ნინის მუტელში ვათავებდი და კიდევ უფრო სასიამოვნოს, როდესაც სულ ცოტა ხნის წინ გოგოს ვაუპატიურებდი. მე ახლა მთელ სამყაროს ვხმარობდი. ჩემი დანა, ჩემი პენისი იყო, ხოლო ამ კაცის გვამი მთელი სამყაროს საშო. მოვიკალი რა ჟინი და მთელს სამყაროს შიგ საშოში გავუთავე, ჩემოდანს ვეცი, დიდხანს ვიწვალე, ხელი სულ სისხლში მქონდა და ვერ ვხსნიდი. დიდი წვალების შემდეგ გავხსენი და ჰოი საოცრებავ შიგ საბუთების და უაზრო ფურცლების მეტს ვერაფერს წავაწყდი. ,,შეუძლებელია!’’ შევძახე მთელი ხმით, თურმე ეს იდუმალი ძალა, რომელიც მთელი ამდენი ხნის განმავლობაში მეხმარებოდა სინამდვილეში ეშმაკი ყოფილა, ეშმაკი და არა ღმერთი. . . აბა ასე ღმერთი ხომ არ გამეღადავებოდა?!
გვამი გადავაბრუნე, შარვლის ჯიბიდან საფულე ამოვაცალე, და იქ უფრო დიდ საოცრებას წავაწყდი, ბევრად უფრო დიდს, ვიდრე მოსე, როდესაც ღმერთი გამოეცხადა. საფულეში ერთადერთი რაც იდო ეს იყო ათ ლარიანი, ისევ ის წვერებიანი ბიძა და ახლაც სხვაგან იყურებოდა. გვამს მისჩერებოდა და ზედაც არ მიყურებდა. აი ჩემი საფასურიც, რაც დავიმსახურე ისევ ის მივიღე, წვერებიანი ბიძა! რომლის ფასი კინოს ბილეთისას არ აღემატება! ბიძა მაინც მალევე ჯიბეში ჩავაცურე და უაზროდ გავიქეცი, თან გზადაგზა ეშმაკს სულ დედას ვაგინებდი, ეგ ნაბიჭვარი წარმოგიდგენიათ, როგორ გამეღადავა?! მაგრამ არა უშავს სად გამექცევა ჯოჯოხეთში ხომ შევხვდები და დედას მოვუტყნავ!
რამდენიმე წუთი ისევ ასე გიჟივით მივრბოდი და ეშმაკს ვაგინებდი. მახსოვს, რაღაცას ფეხი წამოვდე და ახლა ფეხიც ვიღრძე. . . სადღაც შადრევანსაც წავაწყდი, ჩვენი ქალაქის მორიგ ღირს– შესანიშნავობას. სისხლი დიდი სირთულით მოვიშორე, უპატრონო ბავშვივით რომ მეწებებოდა და განშორება არ უნდოდა, მაგრამ მე, როგორც დესპოტმა მამამ, ისე მოვექეცი და ახლა ტანსაცმლის წმენდას შევუდექი.
კოჭლობით სიარული აღარ შემეძლო ცოტაც და წავიქცეოდი, ბედად ტაქსი შევნიშნე. კუსავით მოღოღავდა, თითქოს მე მელოდებოდა, როგორც ჩანს მძღოლმა შემნიშნა და განგებ შეანელა იქნებ და ხელი დამიქნიოსო. მეც დავუქნიე.
დანჯღრეული, ყრონტი ბებერივით დაკუჭული ,,ნოლ შესტი’’. აყროლებული სიდენია, (ალბათ რამდენ აქოთებულ ლეშს დაათრევს ყოველ დღე, რამდენ სუნაინ ტრაკს მასპინძლობს ეს სუნში დამბალი სავარძლები) მინები უკლებლივ ყველა გაბზარული, როგორც ტაქსისტის, ოდესღაც ადამიანური სურვილები და ოცნებები. ერთი სიტყვით მოსიარულე ჯოჯოხეთი. სწორს ამბობდა ის ხალხი თურმე და მე რა მინდოდა, მანქანა ეშმაკისააო, ხომ გაიძახოდნენ?! დიახაც ეშმაკისაა და ასეთი ავტომობილით პირდაპირ ჯოჯოხეთში უნდა გაემგზავრო!
,,ესეც კიდევ ერთი ნიშანი!’’ ეშმაკი კიდევ მეკაიფება. . .
. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .

ყველა გზა იქ მიდის. . .
მძღოლს გვერდით ვუზივარ. სიგარეტს ვეწევი. კითხვაზე თუ სად მივდივართ, მინდოდა მეპასუხა ჯოჯოხეთში–მეთქი, მაგრამ თავი შევიკავე, ასე ხომ დავაფრთხობდი. . . ,,დიღომში’’ ვესროლე და უაზროდ ვიწყე თვალების ცეცება.
მივდივართ, თანაც დიღომში. რა ჩემი ფეხები მინდა დიღომში?! მაგრამ მე ხომ ვიცი სადაც მივდივარ, არა, ახლა საბოლოოდ გადავწყვიტე, ყველა გზა მაინც იქ მიდის. . . მძღოლი სავარძელში, უსაფრთხოების ღვედებითაა დაბმული, თან ენას არ აჩერებს. ესაო. . . ისაო. . . ასე მოხდაო, ისე მოხდაო. . . რაღაცეებს მიყვება და წარამარა გადმომხედავს, მეც თანხმობის ნიშნად თავს ვუკრავ. ღვედი წინ სუფრასავით მაქვს გაშლილი, არ იკვრებოდა და ამ უბედურმა, პატრულმა, რომ არ შეამჩნიოს ასე ხელით გეჭიროსო, მეც მიჭირავს. . . ჰოი საოცრებავ!
–––რამდენი წლის ხარ? –მეკითხება. –––შენხელა ბიჭი მყავს. –თან მიღიმის.
ნეტა იცოდეს როგორ მკიდია. მარცხენა ხელით ღვედი მიჭირავს და მუცელზე ქამარივით ვიჭერ, მეორე ხელი ჯიბეში მაქვს, იქ კი სისხლიანი დანა. დანა განგებ არ გავწმინდე, სისხლი უხდება.
დიღმის ტრასაზე ვართ, სიჩქარეს ვუყურებ, ასე ასით მივქრივართ, იკაიფეთ ,,ნოლ შესტით’’ მივფრინავთ! მოძრაობა არა ჩემი ფეხები, აგერ უკვე ათი წუთია ერთი მანქანაც არ შეგვხვედრია.
–––დიღომში ვართ, შენ სად გინდა?
მიყურებს, მგონი ხვდება, მაგრამ არა ეს რისი მიმხვედრია, რა იცის სად მიმყავს. სიტყვებს ვეძებ, არ ვიცი რა მოვიგონო, თან ფეხი საშინლად მტკივა.
–––მეოთხე მასივში –ეს სიტყვები თავისით მახსენდება. ნინი სწორედ აქ გათხოვდა, ახლაც იქ ცხოვრობს. აი, კიდევ ერთი ნიშანი. სულ ცოტაც და ნინის სახლთან ამოვყოფ თავს. იქნებ ეს შემთხვევაც გამოვიყენო. . . მაგრამ არა, მეყო რაც მატყუა, ვიცი ახლაც ეშმაკი მიჩალიჩებს, ეს ნაბიჭვარი!
მძღოლი რულს უდარდელად ატრიალებს, თავის გასამრჯელოს ელის, წვერებიან ბიძას. ნელი მოძრაობით დანას ჯიბიდან ვაპარებ, სულ ცოტაც და ორივე ამ ჯოჯოხეთის მანქანით, პირდაპირ ჯოჯოხეთში გავემგზავრებით. . . მოვდივარ მიფრთხილდი. . .
დანას პირდაპირ ყელში ვარტყამ, ყელი დამპალი ვაშლივით იხლიჩება და სისხლი, როგორც კაშხალი ისე ასხამს. სისხლი სახეზე მესხმება, როგორც მაშინ წმინდა წყალი, ზიარებას რომ ვიღებდი, ჯერ კიდევ ღრმა ბავშვობაში. მძღოლი თავს მოწყვეტით რულზე ანარცხებს, ფეხი გაზის პედალს ეწებება და აი სადღაც ვიჩეხებით, პირდაპირ ჯოჯოხეთში. . . მანქანა ჰაერში რამდენჯერმე შეითამაშებს და ჰიპ ჰოპის მოცეკვავესავით უცნაურ ილეთებს ასრულებს.
ახლა ვხვდები მამას რატომაც ვეზიზღებოდი, ის აღარ მეზიზღება, პირიქით მეცოდება კიდევაც. აქამდე როგორ ვერ მივხვდი, რატომ არ მოვკალი?! ან ნინი რატომ არ მოვკალი?! არც ის გოგო უნდა დამეტოვებინა ცოცხალი, ხომ გავაუპატიურე და მერე უნდა მომეკლა. . . ახლა ვნანობ, ყველა უნდა მომეკლა, ყველა უნდა გამენთავისუფლებინა! ყველას ყველაფერს გპატიობთ. . . მეც მაპატიეთ, რომ შემეძლოს ყველას დაგხოცავდით. . . ეშმაკსაც ვპატიობ, მან მიმახვედრა, სწორ გზაზე დამაყენა. ერთადერთი მას არ ვპატიობ, დიახ მას. . . მას, ვინც ყველა გაგვაჩინა და შეგვქმნა, ის ვერასდროს მოინანიებს ამას ან გინდაც მოუნდეს, ვისთან უნდა მოინანიოს?! ვის ნახავს სამაგისოდ?! მაგრამ რომც ნახოს და რომც მოინანიოს, არასდროს ვაპატიებ, არ ვაპატიებ იმას, რომ გამაჩინა, სიცოცხლე მაჩუქა ისე, რომ ერთხელაც არ უკითხავს, მინდოდა მე ეს თუ არა!
ერთი სიტყვით ამ სამყაროს მინუს თვრამეტს ვუწერ. .
სისუსტეს ვგრძნობ, სულ ცოტაც და. . . არც ისე ძნელი ყოფილა სიკვდილი, რომ შემეძლოს ყველას დაგხოცავდით!
The end. . .

 
12 Comments

Posted by on ივნისი 18, 2011 in Uncategorized

 

–18

მეორე ნაწილი
ამ გოგომ ჩემი ერთადერთი სიყვარული, ერთადერთი ნაშა და ერთადერთი მეგობარი გოგონა გამახსენა. ნინი. . . ჩემი პირველი ქალი და ამ დრომდე უკანასკნელი. . . მიყვარდა, უფრო სწორად ვეუბნებოდი, რომ მიყვარდა, ისე ღმერთმა იცის, მე ნაღდად არ ვიცი. სექსიც პირველად თექვსმეტი წლის ასაკში გვქონდა, მამაჩემის მანქანაში. უკანა სავარძელი სულ მთლად სისხლით შევღებეთ, ჩემთვისაც პირველი იყო და მისთვისაც. მახსოვს მაშინდელი გრძნობა, ენით აღუწერელი და თვალით აღუქმელი. მე თავი სამყაროს მბრძანებელი მეგონა, მეგონა რა მაგ დროს ვიყავი კიდევაც. მას შემდეგ კომპლექსები საბოლოოდ მოგვეხსნა და სულ ერთად ვიყავით და ასე ხელ–ხელ ჩაკიდებულები დავეხეტებოდით აქეთ იქით.
ერთ დღესაც ადგა და გათხოვდა, გათხოვდა ისე, რომ არც არაფერი უთქვამს. მახსოვს დილით სახლთან გავუარე, ეზოდან დავუძახე. სულ მალე დედამისმა გადმომხედა და პირდაპირ მომახალა, ნინი გუშინ ღამე გაიპარაო. თავიდან ვერ მივხვდი რას ბოდავდა, მისახვედრად კიდევ ერთი წელი დამჭირდა. შეიძლება ჩემთან სექსი უსწორდებოდა, მაგრამ ცხოვრება ნაღდად არ გაუსწორდებოდა, უფრო სწორად დედამისს არ გაუსწორდებოდა ნინის ჩემთან რომ ეცხოვრა, ხოდა კი არ გაიპარა, იმ დედა მოტყნულმა ქალმა გააპარა, გააპარა კი არა და გააგდო. ამ ამბის შემდეგ სახლში გაგიჟებული გავვარდი, დანას დავტაცე ხელი და ქუჩაში ჭკუიდან შეშლილივით ვიწყე ხეტიალი, თითქოს ნინის და მის ახალ ქმარს ქუჩაში წავაწყდებოდი, თუმცა მალე მივაგენი კიდევაც, აღმოჩნდა ვიღაც მამიკოს ბიჭზე გათხოვილიყო. თესლი ბაითი და თესლი მანქანა ჰქონდა იმ დედა მოტყნულს და ამით როგორც ჩანს ნინის დედაც დაკერა. მთელი დღე სახლთან ვუსატკავებდი მინდოდა დამებრიდა, მაგრამ ბოლო წამს არც მაგის ტრაკი აღმომაჩნდა, ხოდა ჩავისვარე.
გოგო უკმაყოფილო სახით მომჩერებოდა, ბოლოს როგორც ჩანს ვიღაც გონება ჩამორჩენილი ვეგონე და გატრიალება დააპირა, მხოლოდ ახლა მივხვდი ამის ხელიდან გაშვება არ შეიძლებოდა. უკვე ერთი წელია სექსი აღარ მქონია, ბოლოს ნინისთან მქონდა, წინა ღამეს სანამ გაიპარებოდა. მის მერე ანანიზმს შევეჩვიე და აგერ უკვე ერთი წელია როგორც წამალზე ისე ვზივარ. ისე სასაცილოა და მამაჩემი წამალზე რომ შეჯდა მე ნძრევაზე შევჯექი.
–––კი მაქვს. –ვუპასუხე და ჯიბიდან სიგარეტი ამოვაცურე.
–––მადლობ. –მიპასუხა და წასვლა დააპირა
–––მისმინე დავლიოთ არ გინდა? –შევთავაზე და ახლა გამახსენდა, რომ წვერებიანი ბიძა სულ ცოტა ხნის წინ კინოში დავტოვე.
–––არა არ მინდა. . . მეჩქარება. –მკვახედ მესროლა და ზურგი შემაქცია.
–––არც მოსაწევი გინდა? –არ მოვეშვი მე.
–––რა მოსაწევი? –ინტერესი შევატყვე, მაგრამ არც იმდენი, რომ ამ შუაღამისას, შუა პარკში მოეცა.
–––თესლი მოსაწევი მაქვს, გინდა? –და მეტი დამაჯერებლობისთვის ხელი ჯიბისკენ წავიღე.
–––არა გმადლობ, არ მინდა, მეჩქარება. . .
ღვთის საჩუქარი ხელიდან მისხლტებოდა, ნუ ღვთის თუ არა ეშმაკის უეჭველი! აბა ამ შუა ღამისას, ამ მიგდებულ პარკში საიდან გამეჩითა?! თან მოდის და მეკითხება სიგარეტი ხომ არ გაქვსო. სიგარეტი არა, მაგრამ სხვა რამე ხომ მაქვს და ამ სხვა რამეს კიდე სხვა უნდა.
–––რატომ? არ ეწევი? –ფეხზე წამოვდექი, მივუახლოვდი. ირგვლივ კაცი შვილის ჭაჭანება არ იყო, მხოლოდ ერთი ენა გადმოგდებული ძაღლი მოგვჩერებოდა, თითქოს რაღაცას ელოდა, მაგრამ ეს მოწმედ არ გამოდგებოდა.
–––ახლა მეჩქარება, ხომ გითხარი!
უეცრად ზომბივით ვეცი, აი ფილმებში, დასაყლევებელ ჰოლივუდურ ფილმებში როგორც ხდება, სახე მოთხუპნული მსახიობები უშნოდ, რომ დარბიან და ისედაც დაჯღანულ სახეებს უფრო, რომ მანჭავენ. ბალახებში დავაგდე, ზედ მძიმედ დავაწექი. გოგომ ყვირილი დააპირა, მაგრამ მარცხენა ხელი მალევე პირში ჩავთხარე, მარჯვენა კი ფეხებს შუა შევუცურე. კიდევ გაიბრძოლა, მაგრამ აზრი არ ჰქონდა, ერთი კი ისეთი მიკბინა სიმწრისგან შევყვირე, ახლა ამან უფრო აღმაგზნო. კურთუკი შემოვაფხრიწე, მაისურიც მივაყოლე და ხალიან ძუძუს თავზე ისეთი ვუკბინე, ლამის ძუძუს თავი დავახიე. ხელი კვლავ პირზე ავაფარე, მეორეში კი უკვე შემოფხრეწილი ტრუსი მეკავა. ორი თითი შიგ მუტელში ვატაკე და რა ძალი და ღონეც მქონდა ღრმად შევუყავი. ვგრძნობდი როგორ უმწეოდ იბრძოდა და ეს უფრო და უფრო მაგიჟებდა, სახეზე ძარღვები დამებერა, ძუძებს ვკბენდი და ვგრძნობდი გულის საშინელ ცემას, ისეთი გრძნობა დამეუფლა თითქოს საკუთარ თავს ვაუპატიურებდი. ხელს სახეზე ისე მაგრად ვაფარებდი სულ ცოტაც და გაიგუდებოდა. მალე შარვალიც გავიძრე და თითების ნაცვლად ახლა ყლე შევუდე. მეგონა ყველაფერი ისე მოხდებოდა როგორც ეს ფილმებშია, აი მონიკა ბელუჩის ნახევარი საათი რომ ხმარობენ სადღაც სოროში, მაგრამ ნურას უკაცრავად აზრზე ვერ მოვედი უკვე გათავებული მქონდა, ერთი კია თესლი მუტელში შადრევანივით შევასხი. ამ დროს ცალი ხელი როგორც იქნა გაინთავისუფლა და სახე ისეთი ძალით ჩამომჩხაპნა, ლამის თვალი გამომთხარა. ამან კიდე უფრო აღმაგზნო, გაოფლილ და ნაკვერჩხალივით გავარვარებულ ყელში ვამპირივით ვეცი და ისეთი ვუკბინე, რომ გავუშვი პირში სისხლთან ერთად ხორცის ნაგლეჯიც მქონდა.
ახლა მე ნამდვილი ჰოლივუდის ვარსკვლავი ვიყავი, ერთდროულად ზომბიც და მოძალადეც, მაგრამ მემგონი ეგ ორივე ერთია ან რა მნიშვნელობა აქვს! გოგომ ერთი საწყლად შეჰყვირა და გონება დაკარგა. ცოტა ხანში გონებას მეც დავკარგავდი, რომ არა ძაღლის საზარელი ყეფა და ქუჩის მეორე ბოლოდან უცნაური ხმაური, ხმაური უფრო და უფრო ახლოვდებოდა, პირდაპირ ჩემკენ მოდიოდა. თავბრუ საშინლად მეხვეოდა, უცნაურ სისუსტეს ვგრძნობდი, თითქოს ეს ესაა ვიღაცამ სასტიკად გამაუპატიურა, მინდოდა წამოვწოლილიყავი და იქვე დამეძინა, ბოლოს ძალა მოვიკრიბე, ფეხზე წამოვხტი, შარვალი ჩავიცვი და შეშლილივით გავიქეცი. ახლაც არ ვიცი რამდენი ხანი გავრბოდი ასე შეუსვენებლივ. ბოლოს თავი ვერის ბაღში ამოვყავი და ბუჩქებში დავიმალე. რამდენიმე წუთი ასე გასუსული ვიჯექი და ძლივს ვსუნთქავდი.
გონს, რომ მოვეგე, თავს მშვენივრად ვგრძნობდი, არანაირი სინანული, მივხვდი ეს აქამდეც უნდა გამეკეთებინა. საათს დავხედე, შუა ღამე იყო სადღაც პირველი ორი საათი. ირგვლივ ადამიანის ჭაჭანება არ იყო, თქვენ წარმოიდგინეთ პატრულიც კი. თითქოს ყველას ერთხმად პირი შეეკრა და ჩემი საქციელით დარცხვენილებს ქუჩაში თავის გამოყოფაც კი ერიდებოდათ. თუმცა ერთი თავხედი მაინც შევნიშნე, როგორც ჩანს სუყველაფერი ცალ ფეხზე ეკიდა და ბაღში უდარდელად სეირნობდა. ესეც უცნაურად მეჩვენა. მდიდრულად ჩაცმული მამაკაცი, ეგრე ორმოცი წლის, შარვალ–კოსტუმში გახვეული, ჩემოდნით ხელში, უცნაურია აბა არა?! ესეც საჩუქარს მივაწერე, ამოუცნობი ძალის საჩუქარს, ან ღმერთის ან ეშმაკის! ჯერ იყო და ქალი მომართვა ლანგრით, ამ ამოუცნობმა და იდუმალმა ძალამ, ახლა კიდევ ეს კაცი ჩემოდნით, უეჭველი ჩემთვის განკუთვნილი სამი ათასი ედო შიგ. მამაკაცი ასე ერთი თავით ჩემზე მაღალი იქნებოდა და ნავარჯიშებსაც ჰგავდა, ერთი ფაქტია ასე შიშველი ხელით ვერ მოვერეოდი, მაგრამ ჰოი საოცრებავ, სულ ახლა გამახსენდა, რომ ჯიბეში დანა მიდევს. მართალია ბებერი, აწ უკვე წელში მოღუნული, მაგრამ ჯერ კიდევ ბასრი.
კაცი იქვე სკამზე ჩამოჯდა, ჯიბიდან სიგარეტი ამოაძვრინა და გააბოლა. ,,ვიღაცას ელოდება!’’ გავიფიქრე და მივხვდი, რომ უნდა მეჩქარა. ახლა საბოლოოდ დავრწმუნდი, ჩემოდანში ფული ედო, ალბათ რაღაცა არაკანონიერს, ან გინდაც კრიმინალს, რავიცი ამას რას ეძახიან, ჩადიოდა და ასეთ ადგილას, თანაც ამ დროს ამიტომ მოვიდა. უცბად ერთი გამონათქვამი გამახსენდა, სუყველას გამუდმებით პირზე რომ აკერია. ,,კაცი ღმერთს დახმარებას სთხოვდა, მან კიდე გაანძრიე ხელი და გეშველებაო’’ ჰოდა მეც უნდა გამენძრია, მაგრამ როგორ? მიპარვით ვერ მივეპარებოდი, ირგვლივ სამარისბული სიჩუმე იდგა და ფეხის ხმას უეჭველი გაიგებდა. რომელი ჰიტ მენი კიდე მე ვარ?! დანა მარჯვენა ხელში გადავიტანე, ხელი ჯიბეში ჩავიდე და ასე ბუჩქებიდან გამოვძვერი. მივუახლოვდი, საშინლად ბნელოდა და სახეზე კარგად ვერ ვხედავდი.
–––გამარჯობა, სიგარეტი ხომ არ გაქვთ? –ვკითხე და გუნებაში გადავიხარხარე, ახლა ამ კითხვას. . . კითხვას, რომელსაც ასე ვერ ვიტან თავად ვსვამდი და ამ უკანასკნელს ამოფარებული ღმერთმა იცის რის ჩადენას ვაპირებდი. . .
To be continued. . .

 
4 Comments

Posted by on ივნისი 17, 2011 in Uncategorized

 

-18


პირველი ნაწილი

ნიშანი. .
ჩემი ცხოვრებაც თქვენსავით დაიწყო, მეც სექსის შემდეგ გავჩნდი და თქვენც. თუმცა ბევრი ჯერ კიდევ დავობს, ღმერთმა გაგვაჩინაო. სექსის შემდეგ ცხრა თვეში მეც დავიბადე. თუ ჩემი ამ ქვეყნად მოვლენა ღმერთის ნება იყო, ექიმების ნება იყო ჩემი გადარჩენა. ღმერთის ნებას, ჩემ ბრმა ინტერესს, მამაჩემის დაჟინებას, მაინც ეცადათ ექიმებს ჩემი გამოძვრენა მიუხედავად დიდი რისკისა და ექიმების დაუდევრობას დედაჩემის სიცოცხლე შეეწირა.
სულ მალე მამას შევზიზღდი, ალბათ იმიტომ რომ ჩემში ყოველ დღე თავის უპატიებელ შეცდომას ხედავდა. თავის მხრივ არც მე დავაყოვნე და მამა მეც შემზიზღდა.მამაჩემს დაკარგული სიყვარულის შემდეგ რაიმე ხომ უნდა შეჰყვარებოდა, მე ვეზიზღებოდი და მანაც სმას უმატა. ახლა დედა სასმელმა ჩაანაცვლა. თავიდან საყვარელივით ექცეოდა, კვირაში რამდენჯერმე თუ მიაკითხავდა, მაგრამ მალე საბოლოოდ შეიყვარა და ყველა და ყველაფერი ერთად დაიკიდა. როგორც ეს ორმოც წელს გადაცილებულ მამაკაცებს ემართებათ, როდესაც საყვარელს იჩენენ, მამამაც გაჭედა და სასმელზე მეტზე აღარაფერზე ფიქრობდა. ცოტა ხანში სასმელსაც უღალატა და ახლა ის წამალზე გაცვალა. მე ეს ამბავი უფრო მესიამოვნა ვიდრე მეწყინა, სახლში სულ კაიფში ეგდო და აღარც ჩემი გინებისთვის ეცალა და მითუმეტეს ცემისთვის.
–––სად მიეთრევი?
–––არ გკიდია?
–––ჰო მკიდია. . . წაეთრიე!
დაიღრიალა მამაჩემმა, უფრო სწორად სცადა ეღრიალა და კაიფით გათანგულმა საფერფლე მესროლა. მესროლა რა, როგორც აიღო ისევე დააგდო, საფერფლე მხოლოდ სამი ოთხი სანტიმეტრით თუ დაწინაურდა. მე კარები გავიჯახუნე და გარეთ გავვარდი. ძმაკაცს დავურეკე, ამ ნაბიჭვარს ტელეფონი აგერ უკვე მეორე დღეა გამორთული აქვს. ვიცი ვის გამოც, ჩემ გამო! თავანი გვაქვს, ეს ახვარი კი მემგონი მოტყდა. მაგას მოტეხვის ტრაკი მაინც აქვს მე კიდე აბა სად ჩემ ფეხებში დავიმალები, არადა იქით კვირას სამი ათასი უნდა დავითრიო. ეს უკვე მარტო მე, აბა ის სად ნაწყლშია არ ვიცი, არადა ვისთანაც თავანი გვაქვს იმათ სულ კიდიათ ვინ მიუტანს, არ მივუტან და დამენძრა. მისასვლელიც აღარსად მაქვს, ყველას ვალი მაქვს. ისინი ჯერჯერობით არ დამსდევენ, მაგრამ მალე ალბათ ესენიც დამიწყებენ. ერთი სიტყვით მაგარ შარში ვარ და მარტო ღმერთმა იცის წინ რა მელის, შეიძლება არც მაგან იცის, უკვე დიდი ხანია მაგასაც ვკიდივარ. ანდა რა მისახედი მე ვარ, დიდი მორწმუნე არც არასდროს ვყოფილვარ და არც ეკლესიაში დავდივარ. ღმერთს თავისი მორწმუნეები ჰყავს მისახედი, ის მილიონიანი ბრბო, მილიარდიანი თუ არა, ღმერთმა იცის რამდენი ადამიანია ამ ქვეყანაზე, მაგათ რა დაითვლის. ჰოდა ჯერ იმათთვის არ მიუხედავს და ჩემთვის სად სცალია, იქნებ ოდესმე მოიცალოს კიდეც, ვინ იცის, ალბათ ისევ მაგან.
ჩაბნელებულ და მოწყენილ ქუჩას მე უფრო მოწყენილი სახით მივუყვები და სიგარეტს ხარბად ვეწევი. თავში სულ თავანი მიტრიალებს და არ ვიცი რა მოვუხერხო. ჯიბეში ერთი გაფხეკილი ათ ლარიანი მიგდია. საფულეს საგულდაგულოდ ვჩხრეკ და ამ ათ ლარიანი ქაღალდის მეტს ვერაფერს ვპოულობ. ქაღალდზე ვიღაც წვერ გაუპარსავი ბიძა ხატია და მრავლის მეტყველად იყურება. ესეც კი არ მიყურებს, ესეც სახეს მარიდებს და სადღაც ტრაკში იყურება. უეცრად ქუჩის მეორე ბოლოდან ხმაური მომესმა, ხმაზე ვიცანი ჩემი უბნელები იყვნენ. სწოპა და თემო, მაგარი სირები. ესენი ჩემზე უარესი ბომჟები არიან, მოვლენ ახლა და სიგარეტს მთხოვენ. სიგარეტის კოლოფი შარვლის ჯიბიდან ქურთუკში გადავმალე, ამათ რომ არ შეამჩნიონ და ასე შევეგებე. რაღაც ზედაპირულ სიტყვებს ცნობილი გამონათქვამიც მოჰყვა. ,,სიგარეტი ხო არ გაქვს?’’ ,,არა’’ ვუპასუხე და ახლა ახალ სირობაზე ჩამოვარდა საუბარი. ბოლოს ვთხოვე იქით კვირისთვის ფული ეჩალიჩათ და ვუთხარი, რომ თავანი მაქვს. ,,თუ ვერ დავითრიე დამენძრა და ეგ არის’’ გავუმხილე საიდუმლო და უშნოდ გავიღიმე. ეს სირებიც მიღიმიან და რაღაცას მპირდებიან. ,,ვნახოთ ვიჩალიჩებთ რამეს’’ ჩემ ფეხებს იჩალიჩებენ ერთი ამათი დედაც მოვტყან. . . ეს ნაბიჭვრები ხვალ შეიძლება მე დამიხვდნენ სადმე მიგდებულ ქუჩაში და აქეთ წამართვან ყველაფერი. ერთი სიტყვით მიხვდნენ ჩვენნაირს გადავაწყდითო და მელევე დაახვიეს.
ჩემ წვერებიან ბიძას ვუყურებ და ვფიქრობ რა ვქნა, რაში დავხარჯო ეს ქაღალდის ნაგლეჯი. ამ ფიქრში თავი კინო თეატრთან ამოვყავი. ვიტრინები სავსეა ათასი რეკლამით. ვიღაცას სამი წლის წინანდელი ფლაერის ჩამოხსნა დაზარებია და ასე მისის და მისტერ სმიტები მომჩერებიან, ეს ნამდვილი მისტერ და მისის სირები! სამი წლის წინ ვიყავი ამ ფილმზე და პირველად გოგოს სწორედ იქ ვეზასავე, მერე სახლში წავედი და დასიებული ყვერების ზელვა დავიწყე.
ათი წუთი ვიტრინებს გარშემო ვუვლიდი და ბოლოს კინოში შევედი. გარეთ საშინლად ციოდა და შენობაში სითბო მესიამოვნა. სულ მალე ჩემი ყურადღება ერთმა წარწერამ მიიპყრო +18. ბილეთი ათი ლარი ღირდა და ჩემი წვერებიანი ბიძაც ადვილად დავთმე. ბილეთს, რომ ვყიდულობდი ერთი დაშტერებული გოგო, რომელსაც ბილეთის გაყიდვა ევალებოდა და სხვა არაფერი, ჩემი ასაკით დაინტერესდა.
–––ეს არ არის საბავშვო ფილმია, რამდენი წლის ხარ?
–––თვრამეტის.
ვუპასუხე და გუნებაში ერთი მაგარი შევაგინე. ,,არა საბავშვო ფილმი’’ ეს რაღა ჯანდაბაა? ვიღაცა ვიღაცას თუ ხმარობს არა საბავშვოა და ვიღაც გამოსირებული ნიფხვის ამარა, რომ დარბის და ათასობით ადამიანს ჟუჟავს ეგ საბავშვოა?! გავარტყი რემბოს და მის ბავშვობას. და საერთოდ თვრამეტს უკან ჯვარს რომ უწერენ ვითომდა რა?! ჩემზე რომ იყოს ამ ფილმს კი არა და საერთოდ მთელ სამყაროს ერთ დიდ მინუსს დავუწერდი. . მინუს თვრამეტს !!!
ერთი სიტყვით კიდევ კარგა ხანს მათვალიერა და ბოლოს პირადობა რომ ვანახე დამიჯერა. ღამის სეანსი რამდენიმე წუთში იწყებოდა და მალე დარბაზში ამოვყავით თავი. მე, ვიღაც ორმა ბიძამ და კიდევ ერთმა წყვილმა. წყვილი მალევე უკან მოთავსდა და ზასაობა გააჩაღა. ბიძებიც, შეყვარებულებივით, ერთმანეთის გვერდიგვერდ დასხდნენ ჩემს წინა რიგში.
ფილმი ორგიით და დიდ ტრაკა ნაშებით გამოირჩეოდა. ეს ჩემთვის, მაგრამ წინ მსხდომ ბიძებს, როგორც აღმოჩნდა, სულ სხვა აინტერესებდათ. ერთმა მეორეს ნელი მოძრაობით შარვალში შეუცურა ხელი და რამდენიმე წუთი ასე განაბული იქექებოდა შიგ. ახლა მეორემ იწყო ხელის ფათური, მანაც მალე მიაგნო სანუკვარ განძს და ესეც გაინაბა. ისე ბეჯითად, მონოტონურად მოძრაობდა მათი ხელები და ისე ჰარმონიულად ირხეოდა მათი მხრები, რომ აღმაგზნეს კიდევაც. ერექციაც კი განვიცადე. . . ფილმი ნახევრამდეც არ იყო მისული დარბაზი დავტოვე და გარეთ გავედი, ალბათ შემშურდა და იმიტომ. შემშურდა პიდარასტების, მერე და რა?! თუ რამე გსიამოვნებს რა მნიშვნელობა აქვს კაცი იქნება ის, ქალი თუ ტირანოზავრი ან გინდაც კენტავრი! ჩემს უკან მსხდომ წყვილს, დარწმუნებული ვარ, იმის ნახევარიც არ სიამოვნებდა ერთმანეთთან ზასავი ისე, როგორც ამ ბიძებს ერთმანეთის კამპანია.
ისევ ხეტიალს შევუდექი, ამჯერად წვერებიანი ბიძის გარეშე. ახლა საბოლოოდ მივხვდი, რომ ოთხ დღეში სამი ათასის დამთრევი არ ვიყავი. მომკლავენ? მომკლან და თუ უნდათ მომტყნან! ის ბიძები თავს ალბათ დიდი სიამოვნებით მოატყვნევინებდნენ ჩემს მევალეებს და ნასიამოვნებიც დარჩებოდნენ, ხოდა მე ვინ ვარ რომ ასეთი? ერთ მოტყვნას აიტან კაცი. . . მითუმეტეს ცხოვრება ისედაც ყოველ დღე გხმარობს. სადაც ცხოვრება, იქაც გასიებულ გელასაც ვახმარინებ ერთხელ თავს! მაგრამ მე? მეც ხომ უნდა ვიხმარო ვინმე სანამ საბოლოოდ მიხმარენ? საბოლოოდ სწორედ აქ მივუხვდი ცხოვრებას, ეს ცხოვრება არის მარათონი, მარათონი ჟიმაობაში. ყველა ყველას ტყნავს და ამიტომ რაც შეიძლება მეტი უნდა მოტყნა. ახლა ამ ფიქრმა გამიტაცა და პასუხიც მალევე ვიპოვნე, უფრო სწორად თავად მომაგნო და უეცრად თავზე დამადგა.
–––სიგარეტი ხომ არ გაქვს?
მე მექანიკურად, ამ კითხვაზე პასუხზე მიჩვეულმა, თავი უარის ნიშნად გავაქნიე, მაგრამ მალევე გონს მოვეგე. თავზე მაგარი ნაშა მედგა. ქუსლებზე მდგომი ასე ნახევარი თავით ჩემზე მაღალი იქნებოდა, გამხდარ და სექსუალურ ფეხებს, კიდევ უფრო აღმგზნები მოკლე კაბა სულ ოდნავ ფარავდა. გრძელი ქერა თმა შუა საუკუნეების ქალწულის ელფერს აძლევდა და წითელ ქურთუკს სექსუალურად ეფინებოდა. ქურთუკი კი ტანს ისე მაგრად შემოტმასნოდა, რომ ძუძუს თავებიც უჩანდა. ეს შუა საუკუნეების ქალწული, თანამედროვე ზმანში, ასაკით ასე ოცი, ოცდაერთის იქნებოდა. მართალია სახე ზედმეტი მაკიაჟით უშნოდ მოეთხუპნა, მაგრამ მე მაინც მაგრად დამევასა. მალევე ამიდგა და სექსი ძალიან მომინდა. . .
To be continued. . .

 
დატოვე კომენტარი

Posted by on ივნისი 16, 2011 in Uncategorized