RSS

Author Archives: Internalself

ამა ქვეყნისანი

მილიონობით საუკუნის წინ, კიდევ უფრო მრავალი გალაქტიკით შორს, ან შეიძლება უახლოეს გალაქტიკაში და სულაც გუშინ, ერთ-ერთ პლანეტაზე, ბატონობდნენ ღორები, ღორები რომლთა ცხოვრებაზეც, მე ოდესღაც ყურში მიამბეს და რომლების არსებობაზეც, ახლა აღარავინ არაფერი იცის.

images

წამოიზარდა რა მამალი ღორი და მიხვდა, თავის პატარა ტალახში ვეღარ იცხოვრებდა, მიატოვა და ახალ საცხოვრებელ ადგილს უწყო ძებნა. ძიებაში გზად შემოხვდა ჩასუქებული დედალი ღორი. მამრმა გადაწყვიტა, რომ მარტო ცხოვრება მოსაწყენი იყო და დედალს დაადგა თვალი. თავის მხრივ, არც ამ უკანასკნელის თვალს გამოჰპარვია ჩასუქებული და მოზრდილი ტანის მამრი. მარტოობამ, ღორებში გამრავლების ინსტინქტი გაამძაფრა, დააჩქარა და ორი, მამალი და დედალი, ერთმანეთთან დააკავშირა.

არც დედალი ღორის ტალახი იყო საკმარისი ერთად ცხოვრებისთვის. ამჯერად ორივემ ერთად განაგრძო, ახალი, ბევრად უფრო მოზრდილი ტალახის ძიება. რვა დღიანი უშედეგო ხეტიალის შემდეგ, წააწყდნენ ვებერთელა ტალახს. მამალი და დედალი ღორების ბედნიერებას საზღვარი არ ჰქონდა, ეს ტალახი თავისი მოცულობით, არა მარტო მათ, არამედ ათობით ღორსაც დაიტევდა. გაბედნიერებულმა წყვილმა ახლად შეძენილი საცხოვრებელი ეკალ–ბარდებით შემოღობა, შეტოპა ტალახში და იწყო შიგ ცხოვრება. ახლა უკვე გამრავლებაც შეიძლებოდა, მალე გოჭებიც ეყოლათ, მამალი და დედალი ღორები, მამა და დედა ღორებად იქცნენ, ასე იცხოვრეს წლები ბედნიერად და ღორულად.

წლებმა რვა გოჭი მოიტანა: ადალა, დადალა, ამალა, მიდალა, იალა, ანალა, ნიდალა და იამა. გოჭები ტალახში დაიბადნენ და ტალახშივე იზრდებოდნენ, მშობლები ტალახის დატოვების უფლებას არ აძლევდნენ, თუმცა გოჭებს დიდად არც უჩნდებოდათ ამ უკანასკნელის მიტოვების სურვილი. სიბეჯითით უფროსი გოჭი გამოირჩევოდა, ის ყოველთვის მზად იყო დედ–მამის სიტყვის შესასრულებლად და ამ ყველაფერს ყველაზე კარგადაც ახერხებდა. უმცროსი, ყველაზე უიღბლო და უდღეური გამოდგა. მას არაფერი გამოსდიოდა იქიდან, რაც მის ძმებს და მშობლებს შეეძლოთ. ძმები გაუთავებლად დასცინოდნენ, განსაკუთრებით უფროსი ძმა. მას ზედმეტი სახელიც შეარქვეს ,,იუარა’’. იუარას დიდად არც დედ-მამა სწყალობდა. თავიდან, მამა ღორი ცდილობდა, უმცროსი გოჭისთვის რამე ესწავლებინა, მაგრამ ყველაფერი ამაო იყო, ბოლოს მანაც ჩლიქი ჩაიქნია.

,,როგორ შეიძლება არ გიყვარდეს და არ აღმერთებდე იმ ტალახს, რაშიც დაიბადე და გაიზარდე?”~ ეჩხუბებოდა მამა იუარას. იუარა ცდილობდა ესიამოვნებინა მშობლებისათვის, მაგრამ ვერაფერი გამოსდიოდა. მისი უფროსი ძმა კი, ტალახში თავს ისე გრძნოდა, როგორც მამა ღორი ქონში. მას შეეძლო თავი ტალახში ჩაეყო და ასე გაჩერებულიყო უსასრულოდ. ხშირად მიდიოდა იმ ადგილას, სადაც ტალახი ყველაზე ღრმა იყო და შიგ ყვინთავდა, და ასე ყვინთვა ყვინთვაში, თვალთახედვიდან ტალახის სიღრმეებში უჩინარდებოდა. ერთ დღესაც დედ-მამის და ძმების დაცინვით წაქეზებულმა იუარამ გადაწყვიტა უფროს ძმას შეჯიბრებოდა და ყველაზე დიდ სიღრმეში ჩაეყვინთა. მიუახლოვდნენ რა სიღრმეს, ადალამ ისკუპა და ტალახში გაუჩინარდა. იუარამაც მიბაძა. ყვინთავდა და ყვინთავდა იუარა, ხვდებოდა თუ როგორ ეკვროდა სუნთქვა და როგორ ეყლაპებოდა ტალახი. რაც უფრო ღრმად ჩადიოდა, მით უფრო უჭირდა სუნთქვა, ბუნებრივია რამდენიმე წამში, ტალახიდან ამოყვინთა, ადალა კი კვლავ არ ჩანდა. იუარას საქციელმა გოჭებს სიცილი მოჰგვარა, დედა ღორი კი აცრემლებული ადევნებდა თვალს თავისი გოჭის კრახს, ხოლო მამა ღორმა, საბოლოოდ ჩაიქნია უმცროს გოჭზე ჩლიქი და განრისხებულმა ზურგი შეაქცია. ცოტა ხანში ადალამაც ამოყო თავი ტალახიდან და უმცროს ძმას საშინელი დაცინვა უწყო. იუარას ასეთი სასტიკი დამცირება ალბათ კიდევ დიდხანს გაგრძელდებოდა, რომ არა მამა ღორის უეცარი შეძახილი. . .

—მოდის, მოდის!

—მოდის, მოდის! – მისცა ბანი დედა ღორმაც. — ჩქარა წავიდეთ, დღეს როგორც ჩანს ცოტა ადრე მოვიდა.

მამა ღორი გაუძღვა წინ ოჯახს და ყველა ერთად ტალახის მეორე ბოლოსკენ გაეშურა, მალევე თავ-თავისი ადგილები დაიკავეს და მოემზადნენ დიდი სანახაობისთვის.

ყოველი თვის ბოლოს, იმ მხრიდან, საიდანაც მრგვალი ბურთი აშუქებდა, მოდიოდა კოჭლი ქათამი. ღორებს მიაჩნდათ, რომ მრგვალი ბურთი, მათი მფარველი იყო და ყოველი თვის ბოლოს მათ გასართობად კოჭლ ქათამს უშვებდა. ეს იყო ოჯახის წმინდათა წმინდა დღესასწაული და დიდი ბურთის უდიდესი მადლი. კოჭლი ქათამი კოჭლობით ჩაუვლიდა ხოლმე ტალახს და თან გზადაგზა ყველაფერს კორტნიდა. მისი უცნაური სიარულის მანერა კი ღორებს სიცილს ჰგვირდა, ასე იცინოდნენ და ერთობოდნენ. განსაკუთრებულ სიამოვნებას დღესასწაული მამა ღორსა და ადალას ჰგვრიდა. იუარასაც მოსწონდა, ეს იყო დღე, როდესაც მთელ ოჯახს შეეძლო თავი ერთად მოეყარა და კარგადაც ემხიარულა.

— ნახე, ნახე. . .

— კოჭლობს, კოჭლობს, ნახე როგორ კორტნის, მგონი ახლა წაიქცევა, არა. არა კიდევ ფეხზე დგას. . .

ისმოდა შეძახილები. ბოლოს როგორც იქნა ქათამი გასცდა ტალახს და თვალს მიეფარა.

— ოჰ, მადლობა დიდ ბურთს, დღეს მართლაც დიდებული იყო კოჭლი ქათამი.

დაიღრუტუნა მამა ღორმა, იჯერა რა გული სანახაობით.

— მადლობა დიდ ბურთს, მადლობა!

დაიღრუტუნეს გოჭებმაც ერთხმად. დღესასწაული დასრულებული იყო, შემდეგ ჭიაყლები და მატლები მიირთვეს და დასაძინებლად გაემართნენ.

მეორე დილით, იუარამ ადრე გაიღვიძა, გადაწყვეტილი ჰქონდა ტალახში ყვინთვაში ევარჯიშა, რათა ძმების და მშობლების გული მოეგო. ჩაყო რა თავი ტალახში, სუნთქვა შეეკრა და მალევე უკან ამოყვინთა.

,,ალბათ მათში არის რაღაცა, რაღაც ისეთი, რაც ჩემში არაა“. ამ ფიქრებში იყო, როდესაც თავს უფროსი ძმა წაადგა.

— რას შვრები იუარა, ცდილობ ტალახში ძრომიალი ისწავლო? ხომ იცი, მაგას შენ ვერასდროს ისწავლი. ტალახი შენთვის არაა, შენ ბუნების შეცდომა ხარ!

დაამთავრა რა ძმის დაცინვა ადალამ, ერთი ამაყად დაიღრუტუნა და ტალახში ისკუპა, თავისი უპირატესობის გამოსამზიურებრად.

იმედ გაცრუებული იუარა მამასთან გაეშურა :

— მამა, რა მოხდება, ერთხელაც დიდ ბურთს რომ დაეზაროს და ჩვენთვის ზემოთ აღარ ავიდეს?

შეკითხვამ, მამა ღორის აღშფოთება გამოიწვია. მას მიაჩნდა, რომ დიდი ბურთი ოჯახის მფარველი იყო. ის ყოველ დღე მაღლა ადიოდა, რათა ღორებისთვის შუქი მიეცა, დაკვირვებოდა და ყოველი გასაჭირისგან დაეფარა. ხოლო საღამოს, როდესაც კვლავ ქვემოთ ეშვბოდა დასასვენებლად, თავის თანაშემწე დიდ ნამგალს ტოვებდა. ასე მორიგეობდნენ, დიდი ბურთი და დიდი ნამგალი ღორებისთვის. ეს ყველაფერი მამა ღორს დოგმად მიაჩნდა და კითხვა, რომელიც ახლა იუარამ დაუსვა, დიდი ბურთის შეურაცხყოფად მიიღო.

— რას ბოდავ, შე სულელო. – შეუტია მან. — რადგან ადის, ესეიგი ადის!

— უბრალოდ დამაინტერესდა. – წაისლუკუნა გოჭმა.

— გაჩუმდი მე–თქი. – დაიღრიალა მამამ. — დიდ ბურთს ვუყვარვართ, ის გვაძლევს ყველაფერს, რაც ჩვენ ხელთ გვაბადია. ნუთუ საკმარისი არაა, რასაც გვაძლევს? ეს კოჭლი ქათამი, ტალახი… ტალახი, რომელშიც ჩვენ ვცხოვრობთ და მატლები, რითაც ვიკვებებით. ჩვენ მისი მადლიერები უნდა ვიყოთ და პატივი მივაგოთ მის ყოველ ნაბოძებს.

— გასაგებია. – წაილუღლუღა იუარამ. — მაგრამ რა აუცილებელია მიყვარდეს ტალახი, რაშიც ვცხოვრობ, ან ის მატლები, რისი ჭამაც მიწევს არსებობისთვის, ნუთუ საკმარისი არაა მიყვარდეს დიდი ბურთი და პატივს ვცემდე მას?

ეს უკვე მეტისმეტი იყო, მამა ღორს მეტის ატანა აღარ შეეძლო. სუნთქვას მოუხშირა და ავის მომასწავლებელი ღრუტუნი აღმოხდა.

— რას ბოდავ შე სულელო, – დაუღრიალა გოჭს. — ვინ ხარ შენ რომ დიდ ბურთზე ილაპარაკო და გამოიტანო საკუთარი დასკვნა. ან გააკეთე ის, რასაც ყოველი შენი ოჯახის წევრი აკეთებს, ან მომშორდი და თვალით აღარ დამენახო!

მამა ღორს სრულებით დაჰკარგვოდა თავისი ღორული სიდინჯე და ტახივით ღრუტუნებდა, დედა ღორმა დიდის გაჭირვებით შეძლო მისი დამშვიდება. იუარამ თავი დახარა და იმ ტალახს დააჩერდა, რაშიც იდგა.

ასე განვლო ერთმა თვემ, ძმები იუარას კვლავ დასცინოდნენ, მშობლები კი დიდ იმედგაცრუებას განიცდიდნენ, თავიანთი უმცროსი გოჭის უმეცრობის გამო. და აი ასე, სულ მალე, კვლავ მოვიდა დღე, დღე, როდესაც ოჯახი თავის დიდებულ დღესასწაულს აღნიშნავდა. დიდებულ ბურთს, ღორებისთვის კოჭლი ქათამი უნდა გამოეგზავნა. მთელმა ოჯახმა თავი მოიყარა იმ ადგილას, საიდანაც ყველაზე კარგად ჩანდა კოჭლობით მომავალი ქათამი. მამა ღორი, როგორც ყოველთვის, ახლაც საპატიო ადგილას მოკალათებულიყო, პირველად სწორედ ის შესძახებდა ხოლმე:

,, მადლობა დიდ ბურთს, მადლობა, აგერ კოჭლი ქათამიც მოდის!” მაგრამ ამჯერად დუმდა და საცოდავად მოკუნტული მისჩერებოდა ტალახის ბოლოს. ღორობიდან ტახობამდე მისი მეტამორფოზა, ახლა გოჭისას უფრო წააგავდა. კოჭლი ქათამი არადაარ ჩანდა. მთელი დღე ასე ქათმის ლოდინში გაატარეს, მაგრამ კოჭლი ქათამი კვლავაც არ გამოჩნდა. ბოლოს მრგვალი ბურთი დასასვენებლად ძირს დაეშვა. დიდებული ბურთის მაგივრად კი, მისი თანაშემწე, დიდი ნამგალი მოვიდა.

ოჯახი შიშმა აიტანა.

— დიდი ბურთი გაგვინრისხდა!

დაიღრიალა აკანკალებული ხმით მამა ღორმა. . .

— კი მაგრამ რითი დავიმსახურეთ, მისი ასეთი განრისხება?

შეაწყვეტინა დაფეთებულმა დედა ღორმა.

— არ ვიცი, არ ვიცი, თითქოსდა არაფერი ჩაგვიდენია მის ასე გასანრისხებლად. ყოველდღე მადლობას ვწირავდით დიდ ბურთს, იმ ტალახისთვის, რომელსაც გვაძლევს.

— მე ვიცი, მე ვიცი რატომაც გაგვინრისხდა დიდი ბურთი!

ჩაერია მშობლების მსჯელობაში უფროსი გოჭი.

— რატომ?

გაისმა მამა ღორის ხმა და ამ უკანასკნელს განწირული ღრუტუნიც ამოაყოლა

— რის გამო და იუარას გამო! – დაიღრიალა ადალამ და ჩლიქი იუარასკენ გაიშვირა. — ის ყველაფერს უარყოფს, ის არ სცემს პატივს დიდ ბურთს. ის უარყოფს იმ ტალახს, რომელშიც გაიზარდა. – აქ დრუნჩი იუარასკენ აბრუნა – შენ უარყოფ იმ მატლებს, რომლებითაც იკვებები. ამ ყველფრით კი უარყოფ დიდ ბურთს და აი დიდი ბურთიც გაგვინრისხდა. გიმეორებ, შენ ბუნების შეცდომა ხარ იუარა და ახლა ამის გამო მთელი ოჯახი ვისჯებით.

იუარა თავჩაქინდრული უსმენდა ძმას. მას ვერ გაეგო, თუ რატომ უნდა ყოფილიყო დიდი ბურთი ასეთი სასტიკი. ღორებს კი, კვლავ ადალას სიტყვები უტრიალებდათ თავებში. ,,შენ უარყოფ იმ ტალახს, რომელშიც გაიზარდე, შენ უარყოფ იმ მატლებს, რომლებითაც იკვებები. ამ ყველფრით კი უარყოფ დიდ ბურთს და აი დიდი ბურთიც გაგვინრისხდა.

— იუარა ბუნების შეცდომაა!

შესძახეს გოჭებმა აქეთ-იქიდან. მამა ღორი კი ერთი ხანობა ჩუმად იყო და რაღაცაზე ფიქრობდა, მისი დრუნჩის ნელი და სინქრონული მოძრაობა სიბრძნეს მოასწავებდა.

— მე მამა ვარ შენი, მე გითმენდი, ვითმენდი შენს უმადურობას, ყოველდღე საკუთარი თვალით ვხედავდი შენს უდღეურობას, მაგრამ ეს ბოლო წვეთია, ჩემ მოთმინებასაც აქვს საზღვარი და ამის ნიშანი დღეს დიდმა ბურთმა მომცა. შენ ან ჩვეულებრივი ღორივით მოიქცევი და იცხოვრებ ისე, როგორც შეგეფერება, ან და…

მამა ღორი გაჩუმდა. ვიწრო და ჩაღრმავებული თვალები კიდევ რამდენიმე წამი გამომწვევად მიჩერებოდნენ ერთმანეთს, ბოლოს იუარამ თავი დახარა.

— მე, მე შევიცვლები. – დაისლუკუნა. — მე მიყვარს და პატივს ვცემ დიდ ბურთს, ვაღიარებ, რომ მის სიძლიერეში ერთხელ ეჭვი შემეპარა. მე,…მე…ახლაც არ მესმის, როგორ ადის ყოველ დილით ზეცაში და ყოველ ღამე როგორ ეშვება კვლავ ძირს, მაგრამ დღეიდან გამოვსწორდები…

ეს ბოლო სიტყვები ისე ჩუმად ჩაიბურტყუნა იუარამ რომ ღორებმა ძლივს გაიგონეს.

— შენ ბუნების შეცდომა ხარ იუარა, ბუნების!

მორთო ღრუტუნი კვლავ ადალამ.

— გეყოფა. – გააჩუმა მამამ უფროსი გოჭი. — ის თუ გულით ნანობს, დარწმუნებული ვარ დიდი ბურთი შეუნდობს და კვლავ გამოგვიგზავნის კოჭლ ქათამს. არავის აქვს უფლება დიდი ბურთის გულისხმიერებაში ეჭვის შეტანის.

მამა ღორის ამ სიტყვებმა ყველა დააშოშმინა და დააწყნარა, ასე რომ თავისუფლად შეეძლოთ დასაძინებლად წასულიყვნენ, ხოლო საყარაულოდ, ვაითუ უეცრად ქათამი გამოჩნდესო, ერთ-ერთი გოჭი დატოვეს.

გავიდა ერთი თვე, ქათამი კი კვლავა არ ჩანდა. თავის მხრივ, იუარაც ცდილობდა თავისი დანაშაული გამოესყიდა. ნელ-ნელა შეეჩვია ტალახში ყვინთვას, მაგრამ შიგ სუნთქვა ჯერ კიდევ ეძნელებოდა. აღარც დიდი ბურთის შესახებ გამოუთქვამს საკუთარი აზრი. იუარა იცვლებოდა და დღითიდღე საკუთარ თავში იკეტებოდა.

სულ მალე კვლავ მოვიდა დრო, როდესაც ღორებს კოჭლი ქათამი უნდა ეხილათ. ღორებმა თავ-თავისი ადგილები დაიკავეს და სულგანაბულები მიაჩერდნენ იმ ადგილს, იმ წმინდა ადგილს, სადიანაც, როგორც წესი ამ დროს გამოჩნდებოდა ხოლმე, კოჭლობით მომავალი ქათამი, მაგრამ ის კვლავ არ ჩანდა. რამდენიმე საათი ასე ენა ჩაგდებულები ისხდნენ ტალახში ღორები, ისინი უფრო გაქვავებულ ქანდაკებებს წააგავდნენ, ვიდრე რაიმე ცოცხალი არსების მაგვარს. სულ მალე მოსაღამოვდა და დიდი ბურთი კვლავ დედამიწაზე დაეშვა, დასასვენებლად.

— სად არის?! სად?!

შესძახა საზარელი ხმით დადალამ, რომელიც თავისი სულსწრაფობით და მოუთმენლობით ყველასგან გამოირჩეოდა.

— არ ვიცი, არა

წაილუღლუღა თავისთვის სასოებწართმეულმა მამა ღორმა.

— შენი ბრალია, შენი!

ეცა ადალა უმცროს ძმას. ის ვერ იტანდა იუარას. იუარაში იყო რაღაც ისეთი, რაც ადალაში ზიზღს იწვევდა, მაგრამ რა, ამაზე ფიქრში ეს უკანასკნელი დროს არ კარგავდა.

— მე რაში მადანაშაულებ? მე რა შუაში ვარ? ჩემგან რა გინდა? – ღრიალებდა გაცოფებული გოჭი. — ყველაფერს ვაკეთებ იმისთვის, რომ თქვენ და დიდ ბურთს თავი მოგაწონოთ, შენ კი, შენ კი, რითი მიხდი სამაგიეროს, კვლავ მე მადანაშაულებ, თქვენ ყველანი უსუსურები ხართ, წარმოდგენა არ გაქვთ არაფერზე, თვითონაც არ იცით, რატომ აღარ გვიგზავნის დიდი ბურთი კოჭლ ქათამს, დაფეთებულ და აკანკალებულ ჩლიქებს კი ჩემსკენ იშვერთ. ვიმეორებ, თუ დიდი ბურთი ასეთი მოწყალეა, რატომ არ მაპატია?! მე ხომ მთელი გულით მოვინანიე ჩემი შეცდომები. იქნებ და მე სრულებით არაფერ შუაში ვარ, იქნებ ეს თქვენ ხართ? თქვენ, თქვენ ხართ დამნაშავენი. შენ კი, შენ არ გაქვს უფლება რამეში ბრალი დამდო. ვინ ხარ შენ? ვინ მოგცა მაგის უფლება, შენ არ ხარ, სულ რომ გაიძახი,`არვის განსჯის უფლება ჩვენ არ გვაქვს, განსჯის უფლება მხოლოდ დიდ ბურთს აქვსო, ჰოდა თუ ჭეშმარიტად გჯერა, რასაც ამბობ, მაშინ გაჩუმდი და ნურვის ნუ განსჯი, ნუ ჩაერევი დიდი ბურთის სამსჯავროში და ნურასდროს ნუ შეიტან მის სიტყვებში ეჭვს.

აქ იუარა გაჩუმდა, პირიდან დუჟი გადმოსდიოდა, ჰაერს მძიმედ ყლაპავდა და გაცოფებული ადალას მიჩერებოდა, გეგონებოდათ ეს ესაა ეცემა და ცოცხლად გაფატრავსო….

ადალა გასუსული უსმენდა ძმას, ეს პირვლად ხდებოდა, როდესაც იუარას სიტყვებს ასე სულგანაბული უგდებდა ყურს მთელი ოჯახი. ღორები არ ელოდნენ იუარას ასეთ მწვავე რეაქციას. ირგვლივ სიჩუმე გამეფებულიყო, მხოლოდ და მხოლოდ ტალახში მძრომიალე მატლები თუ არღვევდნენ სამარისებულ დუმილს. ამ ღირშესანიშნავ სანახაობას კი ზემოდან დიდი ნამგალი დასცქეროდა.

ბოლოს სიჩუმე ერთ-ერთმა გოჭმა დაარღვია.

— ნახეთ, ნახეთ, იქიდან რაღაც მოჩანს, რაღაცა გვაიხლოვდება.

ყველამ იქით იწყო ცქერა საითაც მიდალა ანიშნებდა. მხრიდან, საიდანაც დიდი ნამგალი ანათებდა, ტალახს ნელ-ნელა უცნაური ქმნილება უახლოვდებოდა. ეს ხტუნვა ხტუნვით მომავალი არსება იყო კალია. მის მიხრა-მოხრაში იყო რაღაც ირაციონალური, რომელსაც მხოლოდ ღორები ამჩნევდნენ. რა მიუახლოვდა და თვალით ადვილი დასანახი გახდა, ოჯახმა ერთხმად შესძახა.

— ნახეთ, ნახეთ რა ლამაზია!

––– გრაციოზულია!

— როგორ გამოსდის ასე ლამაზად და ხტუნვა ხტუნვით სიარული?!

— ნახეთ, ნახეთ ბალახიდან ბალახზე როგორ ხტება.

— სანაძლეოს ჩამოვალ ვერ მიწვდება.

— ვა მიწვდა, მიწვდა. – იჯერეს რა გული ღორებმა შეძახილებით, კალიაც თვალს მიეფარა.

— რა დიდებული იყო, როგორი გრაციული, ასე დიდი ხანია არ მიმხიარულია. – ღრუტუნებდა მამა ღორი და აღფრთოვენებას ვეღარ მალავდა.

— ჰო, ჰო, ასე კოჭლ ქათამსაც არ გავუმხიარულებივართ.

შესძახა ადალამ

— ჰო, ჰო.

დაიღრუტუნეს ერთხმად გოჭებმაც.

—კალია დიდმა ნამგალმა გამოგვიგზავნა. – ჩაილაპარაკა დამაჯერებელი ხმით მამა ღორმა, რამდენიმე წამის სიჩუმის შემდეგ.

— ჰო, ჰო, კალია იმ მხრიდან გამოჩნდა, საიდანაც დიდი ნამგალი ანათებს. – შესძახეს ერთხმად გოჭებმა.

— თურმე ჩვენ ტყუილად არ ვაფასებდით დიდ ნამგალს.

ჩაიბურტყუნა დანაღვლიანებული ხმით დედა ღორმა.

— მაგრამ ახლა ვიცით თუ რა შესძლებია. გაუმარჯოს დიდ ნამგალს! დიდ ნამგალს გაუმარჯოს!

— ჰო, ჰო, მართალი ხარ ასე დიდი ხანია არ გვიმხიარულია. – ჩაიღრუტუნა მრავლისმეტყველი სახით მამა ღორმა. — კოჭლ ქათამს ასე არასდროს მოუტანია ჩვენთვის მხიარულება, როგორც ეს კალიამ შესძლო. თურმე რა დიდებული ყოფილა დიდი ნამგალი..

აქ ხმა ჩაუწყდა, შემდეგ ამოისუნთქა და კვლავ განაგრძო

— ტყუილა კი არ დასდევს თან დიდ ნამგალს ზეცაში ამდენი წერტილი, დიდი ბურთი კი სულ მარტოა. გაუმარჯოს დიდ ნამგალს! დიდი ნამგალი ყოფილა პირველი, დიდი ბურთი კი მეორე!

ეს იყო და ეს, იმ დღიდან ღორებმა დიდ ნამგალს უწყეს ხოტბის შესხმა, იშვიათად თუ მოიხსენიებდნენ ოდესღაც დიდებულ და ყოვლისშემძლე დიდ ბურთს. აღარც იუარა ახსოვდათ და მისი წარსული ცოდვები, დიდი ბურთის მიმართ. ახლა ღორების მთავარი საფიქრალი იყო დიდი ნამგალის სიამოვნება. ამ უკანასკნელისთვის კი არაფერს იშურებდნენ. ყოველ საღამოს იკრიბებოდნენ და პატივს მიაგებებდნენ, სანაცვლოდ ყოველ ტალახთან, მწერთან და მატლთან ერთად იღებდნენ კალიას. არსებას, რომელიც აღტაცებას იწვევდა და რომელიც ყოველი თვის ბოლოს გამოჩენისთანავე, იწყებდა ბალახიდან ბალახზე ხტუნვას, რითაც ექსტაზამდე მიყავდა ტალახში კომფორტულად მოკალათებული ოჯახი.

იუარა ხედავდა, თუ როგორ ირთობდნენ თავს მისი ოჯახის წევრები მხტუნავი კალიით, მას კი კვლავ კოჭლი ქათამი ენატრებოდა. ყოველი თვის ბოლოს კვლავ იმ ადგილას იდგა საიდანაც ოდესღაც კოჭლი ქათამი მოდიოდა, მაგრამ დიდი ბურთის ძღვენი არა და არ ჩანდა. იუარა თავს იდანაშაულებდა მომხდარში, ნელ-ნელა კი ეჭვი გაუჩნდა.

-კი მაგრამ რატომ? რატომ აღარ მოდის კოჭლი ქათამი?! მე ხომ მთელი გულით მოვინანიე. -ერთხელ გაბედა და საკუთარი გულის ნადები ოჯახის წევრებს გაუზიარა.

— გაჩუმდი, ხმა ჩაიკმიდე. – შეაწყვეტინა მამამ. — შენ იმდენს იზამ დიდ ნამგალსაც განარისხებ.

— კი მაგრამ. . .

— არაფერი მაგრამ, ხმა ჩაიწყვიტე მეთქი!

დაუღრიალა მამა ღორმა. იუარა გაჩუმდა, ადალამ კი ძმას კვლავ მწარე დაცინვა უწყო.

— ბუნების შეცდომა, ბუნების!

ხარხარებდა ბედნიერი გოჭი, შეშლილივით.

— შენ თუ ბუნებრივი ხარ, მაშინ მე მართლაც რომ შეცდომა ვყოფილვარ.

შეაწყვეტინა იუარამ გამხიარებულ ძმას.

— მაინც რა დავაშავე ასეთი დიდო ნამგალო?! – აღმოხდა, და აღშფოთებულმა მამა ღორმა ჩლიქები ჰაერში შეათამაშა. ერთი მომენტი გოჭებს მოეჩვენათ თითქოს მამა ღორმა ორ ჩლიქზე გაიარა, ხოლო მეორე ორი ჰაერში გაუშეშდა. — რატომ გამიჩნდა ასეთი სულელი და ურჯულო შვილი, ყოვლის მგმობელი და ყოვლის წამბილწველი. ხმა აღარ ამოიღო შე უგვანო! წაეთრიე აქედან, წაეთრიე, ჩვენ გვერდზე აღარ დაგინახო, შენს გამო დიდი ნამგალიც განგვინრისხდება.

— წავალ, წავალ, მაგრამ თქვენგან განსხვავებით მე დიდი ბურთი მართლა მიყვარს და დიდ პატივსაც ვცემ. ის თქვენ უარყავით, თქვენ განუდექით, იმიტომ, რომ დიდმა ნამგალმა კალია გამოგიგზავნათ. საინტერესოა, დიდმა ნამგალმა ერთ დღესაც კალია, რომ არ გამოგიგზავნოთ, კიდევ ისევ ისე გეყვარებათ? მერე სადღა წახვალთ, აღარც კალია და აღარც ქათამი რომ აღარ იქნება?!

იუარას სიტყვებით აღშფოთებული ადალა ეცა ძმას და შიგ დინგში უთავაზა ჩლიქი. არც იუარამ დაუთმო და ძმები ერთმანეთს ეძგერნენ. ღორებმა კი თავისმხრივ, აჯაგრული ძმები წრეში მოაქციეს და ყურის წამღები ჟყვიტინი მორთეს. ადალა და იუარა კი ერთმანეთს არ ინდობდნენ და შიგ სახეში უშენდნენ ჩლიქებს. ბრძოლა გადამწყვეტ ფაზას უახლოვდებოდა. ყველა გაისუსა, მხოლოდ ადალა და იუარას ყურის წამღები ღრუტუნი არღვევდა ირგვლივ გამეფებულ სიჩუმეს. ერთი მომენტი, თავად დიდი ნამგალიც გასუსული დასცქეროდა ღორების ამ ორთაბრძოლას, ყველა ხვდებოდა, რაღაც მნიშვნელოვანი უნდა მომხდარიყო. ბოლოს იუარას ფეხი აუსხლტა და ტალახში მოადინა დღვაფანი. გაცოფებული ადალა ზედ მოაჯდა და ჩლიქები დააყარა. იუარამ ერთი ისღა მოახერხა, გაცოფებულ ძმას ხელიდან გაუსხლტომოდა, შემდეგ კი გაქცევით უშველა თავს. ადალამ დაწყებული საქმის ბოლომდე მიყვანა გადაწყვიტა და დაედევნა, მაგრამ მოიხედა რა უკან, დაინახა აღფრთოვენებული ღორები, დიდი გამარჯვების აღსანიშნავად უკან დაბრუნება არჩია. გამარჯვება, დიდმა ნამგალმა მოიპოვა. ეს დღე იყო და ეს, ტალახი თვალით უხილავმა ზოლმა ორ ნაწილად გააპო. ერთ მხარეს იყვნენ: მამა ღორი, დედა ღორი და მათი გოჭები, თავის მფარველ დიდ ნამგალთან ერთად, ხოლო მეორე მხარეს დარჩა დიდი ბურთის ერთგული იუარა.

გადიოდა დრო, ყოველი თვის ბოლოს კი, იმ მხრიდან საიდანაც დიდი ნამგალი ანათებდა, მოდიოდა კალია და თან მოჰქონდა მხიარულება ღორებისთვის. ხოლო ტალახის მეორე მხარეს, იუარა კვლავ ელოდა კოჭლ ქათამს. ახლა მას ქათამი ორმაგად ესაჭიროებოდა. ესაჭიროებოდა ნიშანი, ნიშანი იმისა, რომ სწორ გზაზე იდგა და ტყუილად არ იუარა დიდი ნამგლის დიდება. იყო მომენტები, როდესაც ეჭვი უჩნდებოდა, ვაი თუ მისი ოჯახი მართალი იყო და დიდი ბურთი, მართლაც და უსუსური იყო დიდ ნამგალთან შედარებით, ხოლო თავად იუარა, ბუნების შეცდომა იყო.

იუარა ყოველი თვის ბოლოს, იმ დღეს, როდესაც წესით და რიგით კოჭლი ქათამი უნდა გამოჩენილიყო, თითო ნაბიჯით უახლოვდებოდა ადგილს, სადაც ტალახი მთავრდებოდა და დიდი ბურთი უფრო კარგად მოჩანდა.

ერთხელაც, როდესაც იუარა, კვლავ კოჭლ ქათამს ელოდა, შენიშნა, რომ ტალახის ნაპირთან იდგა. უფრო ზუსტად, ცალი ჩლიქი ტალახს გასცდენოდა და მყარ მიწზე იდგა.

იუარამ იგრძნო საშინელი ტკივილი, რომელიც საიდანღაც მოდიოდა და ასევე სადღაც უჩინარდებოდა. დიდხანს იფიქრა იუარამ, მაგრამ მიუხედავად საკუთარი ღორული გამჭრიახობისა, ვერაფერს მიხვდა. ბოლოს ყველა ტკივილი გაქრა და გადადგა რა მეორე ჩლიქიც წინ, ფეხქვეშ სიმკვრივე იგრძნო. სიმკვრივე, რომელიც აქამდე ასე უცხო იყო მისთვის. პირველად ხდებოდა იუარას ცხოვრებაში, როდესაც იდგა და ამავდროულად ტალახში არ ეფლოდა. ახლა მის ფეხთ ქვეშ ტალახი გამქრალიყო და ის რაღაც მაგარს შეეცვალა. ახლა, ყოველი წინ გადადგმული ნაბიჯი იუარას სიამოვნებას ჰგვრიდა. მას აღარ მოჰქონდა ის ტკივილი, როგორიც ტალახში გადადგმულ ყოველ წინა ნაბიჯს. იუარა გრძნობდა თუ როგორ ცვიოდა ძირს ტალახი, ( რომელიც ჯერ კიდევ ტალახიდან გამოყოლილი შემორჩენოდა ) ყოველი ახალი ნაბიჯის გადადგმისთანავე. სადღაც შორიდან კი ღორების ღრუტუნი ისმოდა, დროთა განმავლობაში ტალახთან ერთად ხმაც გაქრა.

იუარა მყარად დგას, აღარც ტალახი და აღარც ღორების ტვინის წამღები ღრუტუნი. ის უცნურ სუნს გრძნობს, ეს სუნი მიწას აქვს, მიწას რომელიც ტალახით და მატლებით დამბალი არაა. წინ ამოუცნობი და ახალი სმაყაროა, სამყარო რომელიც ბევრად უფრო იდუმალი და მისტიურია.

ერთი კვირის თავზე, როგორც მამა-დედა ღორმა, იუარაც ახალ ტალახს გადაეყარა. ის თითქოს დაფიქრდა, მარამ მალვე ახლად აღმოჩენილ ტალახში შეტოპა. ტალახი უფრო დიდი იყო და ღრმა, ვიდრე მას ოდესმე წარმოედგინა, შასაბამისად ტალახში კიდევ უფრო მეტი ღორი დახვდა, ვიდრე ეს მის ოჯახში იყო. აღმოჩნდა, ახლად გაცნობილი ღორებიც დიდ ბურთს ეთაყვანებოდნენ, მაგრამ მრავალფეროვან და ყოვლისშემძლე დიდ ბურთს ამ ოჯახისთვის საჩუქრის სახით კვირაში ერთხელ კოჭლ ქათამზე უფრო დიდი და კალიაზე კიდევ უფრო მოქნილი არსება გამოეგზავნა, რომლის სახელიც ჯერ იუარამ არ იცოდა. სწორედ აქ დააფასა იუარამ დიდი ბურთის ნამდვილი ძალა და გადაწყვიტა ახლად დამეგობრებულ ღორებთან ერთად თავის ტალახში დაბრუნებულიყო, რათა იქ რადაც არ უნდა დაჯდომოდა დიდი ბურთის ძალაუფლება აღედგინა. ამ ფიქრებში იყო იუარა, როდესაც თავში ახალმა აზრმა, აქმადე არცერთი ღორის გონებამდე მიღწეულმა, გაურბინა.

„სამყაროზე ალბათ რამდენი ტალახია, შიგ კი რამდენი ღორი, და კიდევ უფრო მეტი ტალახის გარეთ, რომელიც არასწორ გზას ადგას, რა კარგი იქნებოდა, თუ ყველა ამ ოჯახს აღმოვაჩენდით, გავაერთიანებდით და ყველა ღორი ერთ დიდ ტალახში, ერთი დიდი ბურთის მფარველობის ქვეშ ვიცხოვრებდით“.

 

ტეგები:

სიახლე სამსუნგისგან

10386831_831566123548340_6464915028199344920_n
8 ოქტომბერს, 18:00 საათზე, ვაკეში, ჭავჭავაძის 48 ნომერში “SAMSUNG BRAND SHOP” ში სამსუნგმა საკმაოდ საინტერესო საღამო გამართა. „Note ნიშნავს“- ამ სლოგანით შემოვიდა ბაზარზე კომპანიის უახლესი ტელეფონი Galaxy Note 4 და მულტიფუნქციური Galaxy Alfa. პრეზენტაციაზე სამსუნგმა, ჩვენც, ბლოგერებიც მიგვიწვია და სასიამოვნო, ჩემთვის განსაკუთრებით, წითელი და თეთრი ღვინითაც გაგვიმასპინძლდა. საღამოს დასასრულს, ღვინოს საინტერესო საჩუქრებიც მოჰყვა, თუმცა მთავარი ალბათ მაინც სხვა იყო.

მთავარი, როგორც ზემოთ აღვნიშნე, თავად პროდუქტია, რომელსაც Samsung მომხმარებელს სთავაზობს. დავიწყებ “Galaxy Alfa” თი. საქართველოს ბაზარზე პირველ ეტაპზე შემოვა ოქროსფერი Galaxy Alpha შეზღუდული რაოდენობით – 1000 ცალი კონკრეტულ სავაჭრო წერილებში. ყოველ ხელსაწყოს, განსაკუთრებული ფერის გარდა, ექნება წარწერა Limited Edition და რიგითი ნომერი კორპუსზე. მოგვიანებით კი, სტანდარტული კომპლექციის Galaxy Alpha შავ და თეთრ ვარიანტებში იქნება გაყიდვაში.

ერთი შეხედვით, თხელი და მსუბუქი დიზაინის მიუხედავად, Galaxy Alpha მომხმარებელს ბევრ ძალიან საინტერესო ფუნქციას სთავაზობს, ხელსაწყოს აქვს 4,7 დიუიმის HD Super AMOLED ეკრანი, რვაბირთვიანი პროცესორი, კამერა 12 მეგაპიქსელი (უკანა) + 2.1მეგაპიქსელი (წინა), ასევე რეალურ დროში HDR რეჟიმი, უმაღლესი ხარისხის ფოტოს და ვიდეოს მისაღებად. Galaxy Alpha ს მონაცემების გაცნობისას, ასევე გადავაწყდი ბევრ საინტერსოს, როგორიცაა ენერგიის ეკონომიის გაძლიერებული რეჟიმი, ჯანმრთელობის კონტროლის რეჟიმი, თითის ანაბეჭდების სკანერი, პრივატული რეჟიმი, ასევე პროდუქტი თავსებადია Samsung-ის ახალ პროდუქტებთან: Gear Fit, Gear Live и Gear 2.

Galaxy Alpha-ს გაყიდვები დაიწება ოქტომბრის ბოლოს. სმარტფონის ბაზარზე შემოსვლის პერიოდში ტელეფონი იქნება შავ, თეთრ, ოქროს, ვერცხლის და ლურჯ ფერებში.

რაც შეეხება “Galaxy Note 4” ს მან გააგრძელა Galaxy მოწყობილობების უნიკალური სამომხმარებლო გამოცდილება. სპეციალური 5,7 დიუმიანი Quad HD (2560×1440) Super AMOLED ეკრანი უფრო მკვეთრ და ზუსტ კონტენტს გვთავაზობს. ღრმა კონტრასტით, გაუმჯობესებული ხილვადობის კუთხეებით და წამის მემილიონედი რეაგირების დროით ის უზრუნველყოფს მაყურებელს დაუვიწყარ შთაბეჭდილებით. მოწყობილობას გააჩნია 16 მეგაპიქსელიანი ძირითადი კამერა Smart Optical Image Stabilizer-ის ფუნქციით. ეს უკანასკნელი გამოსახულების სტაბილურობას უზრუნველყოფს ხელის რხევისას და ავტომატურად ზრდის ექსპოზიციის დროს არასათანადო განათების პირობებში. გარდა ამისა 3,7 მეგაპიქსელიანი ფრონტალური კამერა f/1.9 დიაფრაგმით გვთავაზობს სტანდარტულ გადაღებას 90 გრადუსიანი ხედვის კუთხით, ხოლო საჭიროების შემთხვევაში გადაღების კუთხე შესაძლებელია გაიზარდოს 120 გრადუსამდე, რათა მომხმარებლებმა გადაიღონ ჯგუფური ფოტო მეგობრებთან ერთად. “Galaxy Note 4” ის ფუნქციებმა წინა მოდელებთან შედარებით მკვეთრად იმატა, სწრაფი დატენვისა და ენერგო ეკონომიის მაქსიმალური რეჟიმის მეშვეობასთან ერთად, ჩვენ გვხვდება, პირველად მსოფლიოში ულტრაიისფერი სხივების სენსორი მობილურ მოწყობილობაში.

ერთი სიტყვით, კარგი ღვინის სმის ფონზე, ბევრი ახალიც გავიგე თანამედროვე ტექნოლოგიებზე და ჩემი მეგობრის თქმის არ იყოს, “ეს არ არის უბრალოდ ნივთი, რომელსაც დასარეკად გამოიყენებ, ან უბრალოდ ინტერნეტთან დასაკავშირებლად, ეს უფრო პროგრესია, რომლის ტარებაც ჯიბით შეგიძლია”.

 
დატოვე კომენტარი

Posted by on ოქტომბერი 16, 2014 in Uncategorized

 

ტეგები:

რწმენის ღმერთი

Hand-of-God-Genetics

ოდითგანვე ადამიანებს ეჯერათ და ჯერათ, მაგრამ დროთა განმავლობაში მათი რწმენა ტრანსფორმირებდა, ძველს ახალი ანაცვლებდა და ასე მოვედით დღემდე, დღმდე, სადაც ადამიანებს უკვე ნაკლებად სწამთ და ჯერათ მთავარის,  რმწენის ფუნდამეტურის, ღმერთის.

ადამიანებმა გაბედეს და რწმენას ეჭვი დაუპირისპირეს, სწორედ ეს ჯადოსნური სიტყვა “ურწმუნოება” იყო ის მამოძრავებელი ძალა, რომელმაც ადამიანი გამოქვაბულიდან გამოიყვანა, აქამდე მოიყვანა და ის დედამიწის მბრძანებლად აქცია. თუმცა, როგორც ნებისმიერი ოკუპანტი, არც ადმიანი შეჩერებულა მიღებულით, მან თავი ზემოთ აწია და ახლა კოსმოსით და მისი ოკუპაციით დაინტერესდა. სწორედ ამ ოკუოპაციის და ეჭვის პროცესს შეეწირა ბევრი ინდივიდი. მაგალითისთვის საინტერესოა ჯორდანო ბრუნო, რომელიც საკუთარმა ურწმუნოებამ და დოგმების უარყოფამ ჩააგდო გავეშებული რწმენის ხელში და ამ უკნასკნელმაც ის გაიმეტა, ფერფლადაქცია, სიტყვის პირდაპირი მნიშვნელობით.

მაგრამ მოდი შევეშვათ წარსულს და ცოტა ხნით კვლავ აწმყოში დავბრუნდეთ, რა არის ღმერთი, არსებობს ის თუ არა და თუ არსეობს, სად შეიძლება იმალებოდეს?   ეს არის შეკითხვა, რომელზეც ზუსტი პასუხი დღემდე არ გვაქვს.

ადამიანმა კითხვის ნიშნების და უნდობლობის ათასობით წლიან პროცესში ბევრი გაიარა, მან აღმოაჩინა ფიზიკის კანონები, რითაც სამყარო იმართება, გაიგო რომ შედგება ატომებისგან, მაგრამ დღემდე არაა აღმოჩენილი ღმერთის არსებობის რაიმე დამადასტურებელი საბუთი, ამ ძიების პროცესში ბევრმა გადაწყვიტა, რომ ღმერთი არ არსებობს და ის ადამიანმა გამოიგონა, სწორედ ამ დასკვნას მივყავართ ჩვენს გონებაში, დღეს ძალიან ბევრი მეცნიერი “ღმერთს” სწორედაც ჩვენს გონებაში ეძებს.

თანამედროვე ფსიქოლოგები ამტკიცებენ, რომ ჩვენი გონება ყოველთვის ცდილობს ყველაფერი ახსნას. რწმენა გონებაში ავტომატურად ჩნდება, ის მომხიბვლელია იმით, რომ ჩვენს გარშემო მოვლენებს აზრს აძლევს, ის ქაოსს ებრძვის და ცდილობს აუხსნელი მოვლენები ერთმანეთთან დააკავშიროს და მას რაიმე სახის აზრი მისცეს.

რა არის რეალობა? ჩვენ ვთლით რეალობად იმას რასაც ვიღებთ, ვხედავთ, გვესმის, გემოს ვუსინჯავთ, რეალურად ეს ყველა გრძნობა ტვინში ელექტრონულ სიგნალებად ყალიბდება, ასე რომ მთელი რეალობა სწორედაც რომ ამ სიგნალების ცენტრში გროვედება, ანუ ტვინში. აქედან გამომდინარე ჩნდება კითხვა, ხდის თუ არა ღმერთს რეალურად მისი არსებობის შეგრძნება,

ნეობიოლოგი ენდი ბრიუგერი ნეოთეოლგიის დამფუძნებელია, ის იკვლევს თუ როგორ მოქმედებს რწმენა ადამიანის გონებაზე. ენდი ცდილობს ჩვენს გონებაში შემოძვრეს და ის ამას საკმაოდ წარმტებითაც ახერხებს. ის ატარებს კვლევებს, რომლის მიხედვითაც, ადამიანების გონებაში ძვრება, ერთ ფატონიანი კომპიუტერული ტომოგრაფიით.

 

ენდი ტომოგრაფიის მეშვეობით უკვე ასობით ადამიანს დაააკვირდა. მან აღმოაჩინა, რომ მორწმუნე ადმიანის ტვინში, როდესაც ის ლოცულობს, ხდება საგრძნობი ცვლილებები, აქტიურობა მომატებულია ტვინის იმ ნაწილებში, რომლებიც საუბარს უზრუნველყოფენ, ხოლო ადამიანს რომელსაც არ სწამს, ლოცვის კითხვისას გონებაში ცვლილება არ შეენიშნება. ენდიმ დაამტკიცა, რომ ადამიანი რომელსაც ღმერთის წამს, ლოცვისას მას პირადპირ ესაუბრება, მისი ტვინი ასეთ დროს ვერ არჩევს მატერიალურს და აბსტრაქტულს, ასეთ დროს მორწმუნის ტვინი ადამინთან და ღმერთთან საუბარს ერთმანეთისგან ვერ არჩევს, ლოცვის დროს ადამიანის ტვინი ღმერთს ჩვეულებრივ მატერიალურ არსებად აღიქვამს, რომელიც ჩვეულებრივ ატომებისგან შედგება და ბუნებრივად შედის კონტაქტში მორწმუნესთან.

ენდის თქმით, სწორედ ტვინში გადის ყველა რეალობა, ის გვეუბნება რა აღვიქვათ და როგორ, სწორედ ტვინში გადის რეალობის აღქმა, ნეობიოლოგიური შეხედულებით კი გამოდის, რომ ღმერთი არსებობს, იმიტომ რომ მორწმუნე ლოცვისას მას არა მარტო წარმოიდგენს, არამედ გრძნობს კიდევაც.

ეს ყველაფერი კი გვაძლევს იმის თქმის უფლებას, რომ ყველაფერი აღქმადია, მორწმუნე ადამიანს გონებაში ჰყავს დამწყვდეული ღმერთი და მის გამოშვებას არაფრის დიდებით აპირებს. ღმერთი ტყვეა ადამიანის გონების და როდის განთავისუფლდება ის, ალბათ ისევ ადამიანებმა ვიცით. სავარაუდოდ სულ მალე ღმერთი ადამიანისგან განთავისუფლდება და ის დატოვებს ადმიანს, მაგრამ რმწენა და არ აქვს მნიშვნელობა რა სახის, ალბათ კიდევ დიდხანს დარჩება ადამიანთან და განაგრძობს ევოლუციას მასთან ერთად, ისე როგორც ერთ-ერთი აუცილებელი ინსტინქტი არსებობისთვის.

 

 

 
%(count)s კომენტარი

Posted by on ივნისი 18, 2014 in წერილი

 

ტეგები:

კუნდერას აუტანელი სიმსუბუქე

ოკუპირებული ჩეხეთი, ტანკებით სავსე პრაღა, დაჩაგრული ინტელიგენცია, ემიგრაცია, დიდი ძმის ყოვლისმომცველი თვალი და რეპრესიები, ეს ის ჩამონათვალია, რომელიც რომანს ფუთავს, გარედან ტანსაცმელს აცმევს, თუმცა რეალურად შიგნით, შიშველი სხეულია, ყოფიერების აუტანელი სიმსუბუქე.

სათაური რომანს მართლაც რომ იდეალურად შეეფერება. იშვიათად თუ წაიკითხავ წიგნს, რომლის სათაურიც ასე ლაკონურად, სამ სიტყვაში ამბობდეს ყველაფერს, რაც შემდეგ წიგნში მილიონობით სიტყვით არის გაშლილი. Read the rest of this entry »

 
 

როგორ დავამარცხე ჯეიმს ბონდი

ბლოგის თავში მინდა აღვნიშნო, რომ ახლა ისეთის თქმას ვაპირებ რაც მგონი არასდროს მითქვამს და მეგონა, რომ არც არასდროს ვიტყოდი, მხოლოდ კოშმარში თუ წარმოვიდგენდი, როგორ მადგას თავზე წარბებშეკრული და ამავდროულად გაყინული სახით ჯეიმს ბონდი, ხელში იარაღით და მაიძულებს ეს ვთქვა. მაგრა არა, მე ეს დრო დამიდგა და დამიდგა ჯეიმს ბონდის, წარბების და ჰოლიუდის გარეშეც. Read the rest of this entry »

 
 

განხილვა სიტყვისა მისისა

დღეს დილით საკმაოდ საინტერესო ბლოგს გადავაწყდი, არანაკლებ საინტერესო და სკანდალური სათაურით, “რატომ არ ჩაატარებს “იდენტობა” 17 მაისს აქციას”. ბლოგზე გადასვლისთანავე თვალში ირაკლი ვაჭარაძის ფრიად მომღიმარე სახე დამხვდა, რომელიც რატომღაც მგონია ბლოგის წერისას ნაკლებად თუ ექნებოდა ავტორს.

სკანდალური სათაურიდან გამომდინარე მკითხველი სულმოუთქმელად ელის კვანძის გახსნას, მაგრამ ნურას უკაცარავად, ავტორი 2011 წელს ბრუნდება და იწყებს ახსნას თუ რას წერდა მაშინ. ბლოგის კითხვისას ვიგებთ, რომ ჯერ კიდევ ბნელ 2011 ში ირაკლი რადიკალებსა და ლიბერალებს შორის განსხვავებაზე წერდა, თან აზრები გე ზე! ჩვენ ცნობილი ხდება, რომ თურმე ირაკლი თავს რადიკალადაც მიიჩნევს, ოღონდ არ გეგონოთ, რომ ის უბრალო რადიკალია, აქ საქმე ცოტა ჩახლართულია, დაახლოებით ისე, პროზის მოყვარული ელიტა რომ იტყვის ხოლმე, “ნამდილი ნაწარმოები ისაა, რომელიც დასრულების შემდეგ არაფერს გეუბნება და დასკვნას ყველას სუბიექტურს აკეთებინებს”.

მოკლედ, ირაკლი ყველაფერთან ერთად გვეუბნება, რომ მისმა რადიკალიზმის ქართულ ვერსიასთან მიმართებით პოზიციამ ევოლუცია ნამდვილად განიცადა. – ხედავთ როგორი ჩახლართულია ყველაფერი?

შეჯამების სახით ირაკლი წერს, “ამ ეტაპზე საერთოდ არ არის საჭირო ქუჩის ველური ბრძოლა იმის დასამტკიცებლად, რომ რადიკალიზმის, როგორც უფლებების მოპოვებისთვის ბრძოლის პრინციპის ერთგული რჩები. მოვა დრო და ის სხვა საჭიროებებს გამოკვეთს ჩვენ წინაშე.” და აქ გაისმის ის მქუხარე სიტყვები, “ჩვენ 2014 წლის 17 მაისის საჯარო ღონისძიების ორგანიზებაზე უარს ვამბობთ”.

ამის შემდეგ კი მკითხველი ორმაგად იძაბება, ბერიც და ერიც გამალებული იწყებს მიზეზების კითხვას, თუ რატომ აღარ ჩატარდება 17 მაისის ღონისძიება. და აქ პატრიარქი იგი ირაკლი ამბობს, რომ : საქმე ქვეყნის გეო-პოლიტიკურ სიტუაციაში ყოფილა და ჩრდილოელ მეზობელში. ირაკლი და იდენტობა არ მისცემენ რუსეთს და მის დამქაშებს ეს დღე სუვერენული ქვეყნის, საქართველოს ანექსიისთვის გამოიყენონ. დასასრულს, ის ყველას აფრთხილებს, რომ 17 მაისს იდენტობა არაფერს აპირებს და არავინ გაბეოდს და ეს დღე პროვოკაციისთვის არ გამოიყენოს, ხოლო იმ ხალხს ვინც რამის აღნიშვნას გაბედავს ერთ ფრიად საინტერესო ისტორიას ახსენებს “უკრაინაში პუტინის მხარდამჭერებმა ყალბი გეი პრაიდი ჩაატარეს. მათ რამდენიმე ავტობუსით მოიყვანეს 2014 წლის იანვარის ერთ დღეს “აქტივისტები” რომლებიც ევროკავშირთან მიერთებას და გეი ქორწინებას ითხოვდნენ. იმედი მაქვს, ჩემი განცხადების შემდეგ, რომელიმე პოლიტიკური ძალა მსგავსი სპექტაკლის დადგმას საქართველოშიც არ შეეცდება.”

ღმერთმანი, ყველაფერი მშვენიერია, ირაკლი ყველაფერთან ერთად პატრიოტიც ყოფილა და ქვეყნის ინტერესებს თუმრე პირად და თავისი თემის ინტერესებზე წინაც აყენებს. ყველაფერი იდეალურადაა, მაგრამ ირაკლის მომღიმარ და გაბრწყინებულ სახის უკან შეიძლება სხვა რამ, ცოტა უფრო მოღუშულიც იმალებოდეს, პირველად ამაში მაშინ დავეჭვდი, როდესაც უეცრად ნარკოტიკების წინააღმდეგ “გაილაშქრა”, კაფე გალერის დაკეტვა მოითხოვა, როგორც სიბინძურის ბუდის და ლამის მამაოებთან ერთად დაგვარბია.

ირაკლის და მისი თანამოაზრეების გაბრწყინებული სახეების უკან იმალება იდეა – დავიცადოთ, აგერ მომავალ წელს მოავწეროთ ასოცირების ხელშეკრულებას ხელი და მერე ყველაფერი კარგად იქნება. ეს ბლოგს მოყოლილ დისკუსიაშიც კარგად გამოჩნდა და პირად საუბრებშიც ბევრმა მითხრა. თუმცა, აქ ერთი რამ გვავიწდება, ნუ არა მარტო ერთი, მაგრამ დავიწყოთ ერთით, – ასოცირების ხელშეკრულება არც ევროპას და მითუმეტეს, არც ევროკავშირს ნიშნავს, ეს არც ჩრდილოეთიდან შესაძლო საფრთხის აღკვეთაა. ევროკავშირში არც მომავალ წელს ვიქნებით და კიდე დიდხანს. ზოგადად, ევროკავშირის ახლო მომავალში გაფართოება ილუზიას უფრო გავს. ვგულისხმობ იმას რომ ეკონომიკურად ისედაც გაჭირვებულ ევროკავშირს საბერძნეთი და ბევრი სხვა ქვეყანა ისედაც ჩამოკიდებული ყავს. ჰოდა საქართველოს დონის მქონე ეკონომიკის ქვეყნის ევროკავშირში გაწევრინება შორი მომავლის პერსპექტივაა. ეს ნიშნავს იმას რომ არა მარტო წელს, არამედ კიდევ რამდენიმე წელი საერთოდ ხმა არავინ უნდა ამოიღოს.

ასევე სასაცილოდ ჟღერს ლოგიკა, რომლის მიხედვითაც ევროკავშირს თავი ველურად არ მოვაჩვენოთ, შევიდეთ და აი მერე ვანახოთ რა ველურებიც ვართ. რეალურად, შარშანდელი მცდელობა და წლევანდელი კაპიტულაცია, არამარტო გეებზე და არამარტო მათ უფლებებზე აისახება ცუდად, არამედ ნებისმიერ ინდივიდზე, ვინც ამ ქვეყანაში ცხოვრობს და როგორც მინიმუმ ეკლესიას და საზოგადოებაში გამაფებულ დოგმებს არ ეტრფის. ალბათ ყველას კარგად გვახსოვს 17 მაისის შემდეგ ჩატარებული ეგრედწოდებული “ვიზუალური ჩისტკა”, რომელიც საყურის, გრძელი თმის, ჩაცმულობის, თუ ნებისმიერი სხვა რამის გამო ხდებოდა თბილისის ბებერ ქუჩებში. ამ ვიზუალური ჩისტკის მსხვერპლი ნებისმიერი ადმიანი შეიძლებოდა გამხდარიყო, რომელსაც შეიძლება არანაირი საერთო არ ქონოდა 17 მაისის ვერ შემდგარ ღონისძიებასთან.

რამდენიმე ჩემმა ნაცნობმა, ირაკლის გადაწყვეტილების გასამართლებლად ისევ ყველასთვის ცნობილი მასკლინურობაზე გალაშქრება მოიმიზეა და ახსნა, რომ ჯიბრში ჩადგომა უარესი იქნებოდა, და ეს ყველაფერი კუტუების დატოლებას უფრო დაემსაგვსებოდა. თუმცა სამწუხაროდ რეალობა სხვაა, როცა იცი რომ შენი კუტუ 12 სანტიმეტრს არ აღემტება 2013 ში საჯაროდ ზანგის 25 იანის არც უნდა დაატოლო. ხოლო 2014 ში, საჯაროდ აღარ გამოსვლა სხვადასხვა მიზეზების გამო, უკვე ყლეობაა, იმიტომ რომ უკვე ისედაც ყველამ იცის შენი კუტუ და მისი შესაძლებლობები. გავიმეორებ და ვიტყვი, რომ წლევანდელი კაპიტულაცია არის სერიოზული მარცხი, მარცხი სწორედაც, რომ რადიკალურ ჯგუფებთან, ოღონდ არა იმ რადიკალურ ჯგუფებთან, რომლებზეც ირაკლი ბლოგში საუბრობს და ინტელექტუალ-ფილოსოფიური ბოდვით ცდილობს ერთი მარტივი რამ მიჩქმალოს – შარშანდელი მცდელობა და წლევანდელი კაპიტულაცია, ეს არის გათავხედებული ადამიანების კიდევ ერთი წახალისება, რომ ისინი მართლები იყვნენ, მათ შერჩათ და აი დღეიდან არამარტო გეებს, არამედ ნებისმიერს შეუძლიათ ჩასცხონ ტაბურეტი, იმ შემთხვევაში თუ მისი თმა, ჩაცმულობა, აზრი, ან გინდაც საყურე არ მოეწონებათ.

დასასრულს კი, ჩემი ერთი ფეისბუკ ფრენდის კომენტარს დავაკოპირებ “ირაკლი არაა გეების პატრიარქი, დანარჩენ პიდარასტებს შეგვიძლია მოვაწყოთ” და ეს ყველაფერი არა იმიტომ, რომ 17 მაისს მორიგი სანახაობა ვიხილოთ, არამედ იმიტომ რომ ვაჭარაძის და “იდენტობის” შარშანდელი უპასუხისმგებლო შეუმდგარი მცდელობით სიტუაცია ბევრად უფრო დაიძაბა და წლევანდელი 17 მაისი უკვე ყველას ეხება, ყველას ვისაც არ სურს, რომ გავეშებული ბრბო თავს გინდაც თმის,ან გინდაც ჩაცმულობის გამო დაესხას, აღარ ვსაუბრობ პირად ცხოვრებაზე.

სამწუხაროდ შარშანდელის შემდეგ 17 მაისი საქართველოში მხოლოდ ჰომოფობიის საწინაღმდეგო აქციის ჩასატარებელი დღე აღარ არის და ვაჭარაძეს შეუძლია სახლში იჯდეს.

 
%(count)s კომენტარი

Posted by on მარტი 26, 2014 in წერილი

 

ტეგები:

დაკარგული ქართველობა და ვირთხის მოჯმული

იყო და არა იყო რა, იყო ერთი კაფე გალერი, პიდარასტების თავშესაფარი და გეი კლუბი. როგორც მავანნი იტყობინებოდნენ, შიგ უამრავი გარყვნილება ხდებოდა. თურმე იქ კაცი კაცს კოცნიდა, ქალი კი ქალს და წარმოიდგინეთ ზოგჯერ სატანისტურ მუსიკასაც უსმენდნენ.

ჩვენი სულიერი მამები და ძმები არაერთხელ გამოვიდნენ ინიციატივით აღგვილიყო პირისათა მიწისათა გალერი. მახსოვს 17 მაისიც, როდესაც ერის უბედურებით აღტკინებული და აღშფოთებული მამულიშვილები გალერის გადაწვით იმუქრებოდნენ. ასევე დადიოდა ხმები, რომ პიდარასტების მიერ წართმეული ქართველობა, სწორედაც რომ გალერიში იმალებოდა.

მიუხედავად ამისა, ციხესიმგარეს უზარმაზარი გალავანი ერტყა და უამრავი ალქაჯი იცავდა. და აი უეცრად გალავანი ჩამოიშალა, ალქაჯებს შეეშინდათ და გაიქცნენ. მიტოვებულ ციხესიმაგრეს კეთილი ელფები დაეპატრონენ.

ზღაპრის დასასრულს კი, გადახედეთ იდენტობის რეაქციას, სწორედ იმ იდენტობის, რომელმაც ქართველობა ქართველებს წაგვართვა და სწორედაც რომ გალერიში გადამალა. მან არამარტო ვირთხის როლი ირგუნა, რომელიც ჩაძირული გემიდან გარბის, არამედ ზედაც აჯვამს, აჯვამს იმასთან ერთად ვინც გალერიში დღემდე წართმეულ ქართველობას ეძებს. ხოლო მძღრენი მძღრენია, რამდენადაც დალოცვილი და ნაკურთხი არ იყოს.

მოკითხვა იური მეჩითოვისგან :*

 
დატოვე კომენტარი

Posted by on თებერვალი 18, 2014 in Uncategorized